- Παρουσιάζουμε το πλήρες κείμενο μιας ειδικής ομιλίας του Mark Carney, πρωθυπουργού του Καναδά, που εκφωνήθηκε στην Ετήσια Συνάντηση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ 2026 στο Νταβός στις 20/1/2026.
- Ο Κάρνεϊ τόνισε το τέλος της διεθνούς τάξης που βασίζεται σε κανόνες και περιέγραψε πώς ο Καναδάς προσαρμόζεται χτίζοντας στρατηγική αυτονομία διατηρώντας παράλληλα αξίες όπως τα ανθρώπινα δικαιώματα και η κυριαρχία.
- Ο Καναδός πρωθυπουργός κάλεσε τις μεσαίες δυνάμεις, όπως η δική του, να συνεργαστούν για να αντιμετωπίσουν την άνοδο της σκληρής ισχύος και τον ανταγωνισμό των μεγάλων δυνάμεων, προκειμένου να οικοδομηθεί ένας πιο συνεργατικός, ανθεκτικός κόσμος.
"Ευχαριστώ, Λάρι. Είναι χαρά και καθήκον να είμαι μαζί σας απόψε σε αυτή την κομβική στιγμή που περνά ο Καναδάς και ο κόσμος.
Σήμερα θα μιλήσω για μια ρήξη στην παγκόσμια τάξη, το τέλος μιας ευχάριστης μυθοπλασίας και την αρχή μιας σκληρής πραγματικότητας, όπου η γεωπολιτική, όπου η μεγάλη, κύρια δύναμη, η γεωπολιτική, δεν υπόκειται σε όρια, χωρίς περιορισμούς.
Από την άλλη, θα ήθελα να σας πω ότι οι άλλες χώρες, ειδικά οι ενδιάμεσες δυνάμεις όπως ο Καναδάς, δεν είναι ανίσχυρες. Έχουν την ικανότητα να οικοδομήσουν μια νέα τάξη που θα περιλαμβάνει τις αξίες μας, όπως ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η βιώσιμη ανάπτυξη, η αλληλεγγύη, η κυριαρχία και η εδαφική ακεραιότητα των διαφόρων κρατών.
Η δύναμη της λιγότερης δύναμης ξεκινά με την ειλικρίνεια.
Φαίνεται ότι κάθε μέρα μας υπενθυμίζεται ότι ζούμε σε μια εποχή ανταγωνισμού μεγάλων δυνάμεων, ότι η τάξη που βασίζεται σε κανόνες ξεθωριάζει, ότι οι ισχυροί μπορούν να κάνουν ό,τι μπορούν και οι αδύναμοι πρέπει να υποφέρουν ό,τι πρέπει.
Και αυτός ο αφορισμός του Θουκυδίδη παρουσιάζεται ως αναπόφευκτος, ως η φυσική λογική των διεθνών σχέσεων που επαναβεβαιώνεται.
Και αντιμέτωπες με αυτή τη λογική, υπάρχει μια ισχυρή τάση για τις χώρες να συμβαδίζουν για να συνεννοηθούν, να συμβιβαστούν, να αποφύγουν προβλήματα, να ελπίζουν ότι η συμμόρφωση θα αγοράσει ασφάλεια.
Λοιπόν, δεν θα γίνει.
Λοιπόν, ποιες είναι οι επιλογές μας;
Το 1978, ο Τσέχος αντιφρονών Βάτσλαβ Χάβελ, μετέπειτα πρόεδρος, έγραψε ένα δοκίμιο με τίτλο Η δύναμη των ανίσχυρων και σε αυτό έθεσε μια απλή ερώτηση: πώς συντηρήθηκε το κομμουνιστικό σύστημα;
Και η απάντησή του ξεκίνησε με έναν μανάβη.
Κάθε πρωί, αυτός ο καταστηματάρχης τοποθετεί μια πινακίδα στο παράθυρό του: «Εργάτες του κόσμου ενωθείτε». Δεν το πιστεύει, κανείς δεν το πιστεύει, αλλά βάζει μια πινακίδα ούτως ή άλλως για να αποφύγει προβλήματα, να σηματοδοτήσει τη συμμόρφωση, να συνεννοηθεί. Και επειδή κάθε καταστηματάρχης σε κάθε δρόμο κάνει το ίδιο, το σύστημα επιμένει – όχι μόνο μέσω της βίας, αλλά μέσω της συμμετοχής των απλών ανθρώπων σε τελετουργίες που ιδιωτικά γνωρίζουν ότι είναι ψεύτικες.
Ο Χάβελ το ονόμασε αυτό «ζώντας μέσα σε ένα ψέμα».
Η δύναμη του συστήματος δεν προέρχεται από την αλήθεια του, αλλά από την προθυμία του καθενός να λειτουργεί σαν να ήταν αληθινό, και η ευθραυστότητά του προέρχεται από την ίδια πηγή. Όταν έστω και ένα άτομο σταματήσει να παίζει, όταν ο μανάβης αφαιρεί την πινακίδα του, η ψευδαίσθηση αρχίζει να σπάει. Φίλοι, είναι καιρός οι εταιρείες και οι χώρες να κατεβάσουν τις πινακίδες τους.
Για δεκαετίες, χώρες όπως ο Καναδάς ευημερούσαν κάτω από αυτό που ονομάζαμε διεθνή τάξη βασισμένη σε κανόνες. Ενταχθήκαμε στα θεσμικά της όργανα, επαινέσαμε τις αρχές της, επωφεληθήκαμε από την προβλεψιμότητά της. Και εξαιτίας αυτού, θα μπορούσαμε να ακολουθήσουμε εξωτερικές πολιτικές βασισμένες σε αξίες υπό την προστασία της.
Γνωρίζαμε ότι η ιστορία της διεθνούς τάξης που βασίζεται σε κανόνες ήταν εν μέρει ψευδής, ότι οι ισχυρότεροι θα εξαιρούνταν όταν τους βόλευε, ότι οι εμπορικοί κανόνες επιβάλλονταν ασύμμετρα. Και γνωρίζαμε ότι το διεθνές δίκαιο εφαρμόζεται με διαφορετική αυστηρότητα ανάλογα με την ταυτότητα του κατηγορουμένου ή του θύματος.
Αυτή η μυθοπλασία ήταν χρήσιμη και η αμερικανική ηγεμονία, ειδικότερα, βοήθησε στην παροχή δημόσιων αγαθών, ανοιχτών θαλάσσιων οδών, ενός σταθερού χρηματοπιστωτικού συστήματος, συλλογικής ασφάλειας και υποστήριξης πλαισίων για την επίλυση διαφορών.
Έτσι, τοποθετήσαμε την πινακίδα στο παράθυρο. Συμμετείχαμε στις τελετουργίες και αποφύγαμε σε μεγάλο βαθμό να επισημάνουμε τα κενά μεταξύ ρητορικής και πραγματικότητας.
Αυτή η συμφωνία δεν λειτουργεί πλέον. Επιτρέψτε μου να είμαι άμεσος. Βρισκόμαστε στη μέση μιας ρήξης, όχι μιας μετάβασης.
Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, μια σειρά κρίσεων στα οικονομικά, την υγεία, την ενέργεια και τη γεωπολιτική έχουν αποκαλύψει τους κινδύνους της ακραίας παγκόσμιας ολοκλήρωσης. Αλλά πιο πρόσφατα, οι μεγάλες δυνάμεις άρχισαν να χρησιμοποιούν την οικονομική ολοκλήρωση ως όπλα, τους δασμούς ως μοχλό, τις χρηματοπιστωτικές υποδομές ως εξαναγκασμό, τις αλυσίδες εφοδιασμού ως τρωτά σημεία που πρέπει να εκμεταλλευτούν.
Δεν μπορείτε να ζήσετε μέσα στο ψέμα του αμοιβαίου οφέλους μέσω της ενσωμάτωσης, όταν η ενσωμάτωση γίνεται η πηγή της υποταγής σας.
Οι πολυμερείς θεσμοί στους οποίους βασίστηκαν οι μεσαίες δυνάμεις – ο ΠΟΕ, ο ΟΗΕ, η COP – η αρχιτεκτονική, η ίδια η αρχιτεκτονική της συλλογικής επίλυσης προβλημάτων απειλούνται. Και ως αποτέλεσμα, πολλές χώρες βγάζουν τα ίδια συμπεράσματα ότι πρέπει να αναπτύξουν μεγαλύτερη στρατηγική αυτονομία, στην ενέργεια, τα τρόφιμα, τα κρίσιμα ορυκτά, τη χρηματοδότηση και τις αλυσίδες εφοδιασμού.
Και αυτή η παρόρμηση είναι κατανοητή. Μια χώρα που δεν μπορεί να τραφεί, να τροφοδοτηθεί ή να υπερασπιστεί τον εαυτό της, έχει λίγες επιλογές. Όταν οι κανόνες δεν σας προστατεύουν πλέον, πρέπει να προστατεύσετε τον εαυτό σας.
Αλλά ας είμαστε ξεκάθαροι για το πού οδηγεί αυτό.
Ένας κόσμος φρουρίων θα είναι φτωχότερος, πιο εύθραυστος και λιγότερο βιώσιμος. Και υπάρχει και μια άλλη αλήθεια. Εάν οι μεγάλες δυνάμεις εγκαταλείψουν ακόμη και το πρόσχημα των κανόνων και των αξιών για την ανεμπόδιστη επιδίωξη της εξουσίας και των συμφερόντων τους, τα κέρδη από τη συναλλαγή θα γίνουν πιο δύσκολο να αναπαραχθούν.
Οι ηγεμόνες δεν μπορούν να δημιουργούν συνεχώς έσοδα από τις σχέσεις τους.
Οι σύμμαχοι θα διαφοροποιηθούν για να αντισταθμίσουν την αβεβαιότητα.
Θα αγοράσουν ασφάλιση, θα αυξήσουν τις επιλογές προκειμένου να ξαναχτίσουν την κυριαρχία – κυριαρχία που κάποτε βασιζόταν σε κανόνες, αλλά θα βασίζεται όλο και περισσότερο στην ικανότητα να αντέχει την πίεση.
Αυτό το δωμάτιο γνωρίζει ότι πρόκειται για κλασική διαχείριση κινδύνου. Η διαχείριση κινδύνου έχει ένα τίμημα, αλλά αυτό το κόστος της στρατηγικής αυτονομίας, της κυριαρχίας μπορεί επίσης να μοιραστεί.
Οι συλλογικές επενδύσεις στην ανθεκτικότητα είναι φθηνότερες από το να χτίζει ο καθένας τα δικά του φρούρια. Τα κοινά πρότυπα μειώνουν τους κατακερματισμούς. Η συμπληρωματικότητα είναι θετικό άθροισμα. Και το ερώτημα για τις μεσαίες δυνάμεις όπως ο Καναδάς δεν είναι αν πρέπει να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα – πρέπει. Το ερώτημα είναι αν προσαρμοζόμαστε χτίζοντας απλώς ψηλότερα τείχη ή αν μπορούμε να κάνουμε κάτι πιο φιλόδοξο.
Τώρα ο Καναδάς ήταν από τους πρώτους που άκουσαν το κάλεσμα αφύπνισης, οδηγώντας μας να αλλάξουμε ριζικά τη στρατηγική μας στάση.
Οι Καναδοί γνωρίζουν ότι οι παλιές μας βολικές υποθέσεις ότι η γεωγραφία και η συμμετοχή μας στη συμμαχία παρείχαν αυτόματα ευημερία και ασφάλεια – αυτή η υπόθεση δεν ισχύει πλέον. Και η νέα μας προσέγγιση βασίζεται σε αυτό που ο Alexander Stubb, ο Πρόεδρος της Φινλανδίας, ονόμασε «ρεαλισμό που βασίζεται σε αξίες».
Ή, για να το θέσω αλλιώς, στοχεύουμε να είμαστε τόσο ηθικοί όσο και πραγματιστές – με αρχές στη δέσμευσή μας στις θεμελιώδεις αξίες, την κυριαρχία, την εδαφική ακεραιότητα, την απαγόρευση της χρήσης βίας, εκτός εάν είναι σύμφωνοι με τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, και τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και ρεαλιστές και αναγνωρίζοντας ότι η πρόοδος είναι συχνά σταδιακή, ότι τα συμφέροντα αποκλίνουν, ότι δεν θα μοιράζονται όλοι οι εταίροι όλες τις αξίες μας.
Έτσι, συμμετέχουμε ευρέως, στρατηγικά με ανοιχτά μάτια. Αντιμετωπίζουμε ενεργά τον κόσμο όπως είναι, δεν περιμένουμε έναν κόσμο που θέλουμε να είμαστε.
Βαθμονομούμε τις σχέσεις μας, έτσι ώστε το βάθος τους να αντικατοπτρίζει τις αξίες μας, και δίνουμε προτεραιότητα στην ευρεία δέσμευση για να μεγιστοποιήσουμε την επιρροή μας, δεδομένης της ρευστότητας του κόσμου αυτή τη στιγμή, των κινδύνων που εγκυμονεί και των διακυβευμάτων για το τι θα ακολουθήσει.
Και δεν βασιζόμαστε πλέον μόνο στη δύναμη των αξιών μας, αλλά και στην αξία της δύναμής μας.
Χτίζουμε αυτή τη δύναμη στο σπίτι μας.
Από τότε που η κυβέρνησή μου ανέλαβε τα καθήκοντά της, έχουμε μειώσει τους φόρους στα εισοδήματα, στα κέρδη κεφαλαίου και στις επιχειρηματικές επενδύσεις. Έχουμε αφαιρέσει όλα τα ομοσπονδιακά εμπόδια στο διαεπαρχιακό εμπόριο. Παρακολουθούμε γρήγορα επενδύσεις ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων στην ενέργεια, την τεχνητή νοημοσύνη, τα κρίσιμα ορυκτά, τους νέους εμπορικούς διαδρόμους και όχι μόνο. Διπλασιάζουμε τις αμυντικές μας δαπάνες μέχρι το τέλος αυτής της δεκαετίας και το κάνουμε με τρόπους που χτίζουν τις εγχώριες βιομηχανίες μας.
Και διαφοροποιούμαστε γρήγορα στο εξωτερικό. Συμφωνήσαμε μια ολοκληρωμένη στρατηγική εταιρική σχέση με την ΕΕ, συμπεριλαμβανομένης της προσχώρησης στο SAFE, τις ευρωπαϊκές ρυθμίσεις για τις δημόσιες συμβάσεις στον τομέα της άμυνας. Έχουμε υπογράψει άλλες 12 εμπορικές συμφωνίες και συμφωνίες ασφάλειας σε τέσσερις ηπείρους μέσα σε έξι μήνες. Τις τελευταίες ημέρες, ολοκληρώσαμε νέες στρατηγικές συνεργασίες με την Κίνα και το Κατάρ. Διαπραγματευόμαστε συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου με την Ινδία, την ASEAN, την Ταϊλάνδη, τις Φιλιππίνες και τη Mercosur.
Κάνουμε κάτι άλλο. Για να βοηθήσουμε στην επίλυση παγκόσμιων προβλημάτων, επιδιώκουμε μεταβλητή γεωμετρία, με άλλα λόγια, διαφορετικούς συνασπισμούς για διαφορετικά ζητήματα με βάση κοινές αξίες και συμφέροντα. Έτσι, στην Ουκρανία, είμαστε βασικό μέλος του Συνασπισμού των Προθύμων και ένας από τους μεγαλύτερους κατά κεφαλήν συνεισφέροντες στην άμυνα και την ασφάλειά της.
Όσον αφορά την κυριαρχία της Αρκτικής, στεκόμαστε σταθερά στο πλευρό της Γροιλανδίας και της Δανίας και υποστηρίζουμε πλήρως το μοναδικό δικαίωμά τους να καθορίζουν το μέλλον της Γροιλανδίας.
Η δέσμευσή μας στο Άρθρο 5 του ΝΑΤΟ είναι ακλόνητη, επομένως συνεργαζόμαστε με τους συμμάχους μας στο ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένης της Σκανδιναβικής Πύλης της Βαλτικής, για να διασφαλίσουμε περαιτέρω τη βόρεια και δυτική πλευρά της συμμαχίας, μεταξύ άλλων μέσω των άνευ προηγουμένου επενδύσεων του Καναδά σε ραντάρ πάνω από τον ορίζοντα, σε υποβρύχια, σε αεροσκάφη και μπότες στο έδαφος, μπότες στον πάγο.
Ο Καναδάς αντιτίθεται σθεναρά στους δασμούς στη Γροιλανδία και ζητά εστιασμένες συνομιλίες για την επίτευξη των κοινών μας στόχων για ασφάλεια και ευημερία στην Αρκτική.
Όσον αφορά το πολυμερές εμπόριο, υποστηρίζουμε τις προσπάθειες για την οικοδόμηση μιας γέφυρας μεταξύ της Εταιρικής Σχέσης του Ειρηνικού και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία θα δημιουργήσει ένα νέο εμπορικό μπλοκ 1,5 δισεκατομμυρίου ανθρώπων. Όσον αφορά τα κρίσιμα ορυκτά, δημιουργούμε λέσχες αγοραστών αγκυροβολημένες στην G7, ώστε ο κόσμος να μπορεί να διαφοροποιηθεί μακριά από τη συγκεντρωμένη προσφορά. Και όσον αφορά την τεχνητή νοημοσύνη, συνεργαζόμαστε με ομοϊδεάτες δημοκρατίες για να διασφαλίσουμε ότι δεν θα αναγκαστούμε τελικά να επιλέξουμε μεταξύ ηγεμόνων και υπερ-κλιμακωτών.
Αυτό δεν είναι αφελής πολυμέρεια, ούτε βασίζεται στους θεσμούς τους. Χτίζει συνασπισμούς που λειτουργούν – θέμα προς θέμα, με εταίρους που μοιράζονται αρκετό κοινό έδαφος για να δράσουν από κοινού.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτή θα είναι η συντριπτική πλειοψηφία των εθνών.
Αυτό που κάνει είναι να δημιουργεί ένα πυκνό δίκτυο συνδέσεων μεταξύ του εμπορίου, των επενδύσεων, του πολιτισμού, από το οποίο μπορούμε να αντλήσουμε για μελλοντικές προκλήσεις και ευκαιρίες.
Υποστηρίξτε, οι μεσαίες δυνάμεις πρέπει να δράσουν από κοινού, γιατί αν δεν είμαστε στο τραπέζι, είμαστε στο μενού.
Αλλά θα έλεγα επίσης ότι οι μεγάλες δυνάμεις, οι μεγάλες δυνάμεις μπορούν να αντέξουν οικονομικά προς το παρόν να προχωρήσουν μόνες τους. Έχουν το μέγεθος της αγοράς, τη στρατιωτική ικανότητα και τη δύναμη να υπαγορεύουν όρους. Οι μεσαίες δυνάμεις δεν το κάνουν.
Αλλά όταν διαπραγματευόμαστε μόνο διμερώς με έναν ηγεμόνα, διαπραγματευόμαστε από αδυναμία. Δεχόμαστε ό,τι μας προσφέρεται. Ανταγωνιζόμαστε μεταξύ μας για να είμαστε οι πιο φιλόξενοι.
Αυτό δεν είναι κυριαρχία. Είναι η απόδοση της κυριαρχίας ενώ αποδέχεσαι την υποταγή. Σε έναν κόσμο ανταγωνισμού μεγάλων δυνάμεων, οι ενδιάμεσες χώρες έχουν μια επιλογή – να ανταγωνίζονται μεταξύ τους για εύνοια ή να συνδυάζονται για να δημιουργήσουν ένα τρίτο μονοπάτι με αντίκτυπο.
Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στην άνοδο της σκληρής ισχύος να μας τυφλώσει στο γεγονός ότι η δύναμη της νομιμότητας, της ακεραιότητας και των κανόνων θα παραμείνει ισχυρή, αν επιλέξουμε να τα χρησιμοποιήσουμε μαζί – κάτι που με φέρνει πίσω στον Χάβελ.
Τι σημαίνει για τις μεσαίες δυνάμεις να ζουν την αλήθεια;
Πρώτον, σημαίνει να ονομάσουμε την πραγματικότητα. Σταματήστε να επικαλείστε τη διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες σαν να εξακολουθεί να λειτουργεί όπως διαφημίζεται. Πείτε το όπως είναι – ένα σύστημα εντεινόμενου ανταγωνισμού μεγάλων δυνάμεων, όπου οι πιο ισχυροί επιδιώκουν τα συμφέροντά τους, χρησιμοποιώντας την οικονομική ολοκλήρωση ως εξαναγκασμό.
Σημαίνει να ενεργούμε με συνέπεια, να εφαρμόζουμε τα ίδια πρότυπα σε συμμάχους και αντιπάλους. Όταν οι μεσαίες δυνάμεις επικρίνουν τον οικονομικό εκφοβισμό από μια κατεύθυνση, αλλά μένουν σιωπηλοί όταν προέρχεται από άλλη, κρατάμε την πινακίδα στο παράθυρο.
Σημαίνει να οικοδομήσουμε αυτό στο οποίο ισχυριζόμαστε ότι πιστεύουμε, αντί να περιμένουμε την αποκατάσταση της παλιάς τάξης. Σημαίνει δημιουργία θεσμών και συμφωνιών που λειτουργούν όπως περιγράφεται. Και σημαίνει μείωση της μόχλευσης που επιτρέπει τον εξαναγκασμό – αυτό είναι η οικοδόμηση μιας ισχυρής εγχώριας οικονομίας. Θα πρέπει να είναι η άμεση προτεραιότητα κάθε κυβέρνησης.
Και η διαφοροποίηση διεθνώς δεν είναι μόνο οικονομική σύνεση, είναι ένα υλικό θεμέλιο για έντιμη εξωτερική πολιτική, επειδή οι χώρες κερδίζουν το δικαίωμα σε θέσεις αρχών μειώνοντας την ευπάθειά τους σε αντίποινα.
Καναδάς λοιπόν. Ο Καναδάς έχει αυτό που θέλει ο κόσμος. Είμαστε μια ενεργειακή υπερδύναμη. Διατηρούμε τεράστια αποθέματα κρίσιμων ορυκτών. Έχουμε τον πιο μορφωμένο πληθυσμό στον κόσμο. Τα συνταξιοδοτικά μας ταμεία είναι από τους μεγαλύτερους και πιο εξελιγμένους επενδυτές στον κόσμο. Με άλλα λόγια, έχουμε κεφάλαιο, ταλέντο... Έχουμε επίσης μια κυβέρνηση με τεράστια δημοσιονομική ικανότητα να δράσει αποφασιστικά. Και έχουμε τις αξίες στις οποίες φιλοδοξούν πολλοί άλλοι.
Ο Καναδάς είναι μια πλουραλιστική κοινωνία που λειτουργεί. Η δημόσια πλατεία μας είναι δυνατή, ποικιλόμορφη και ελεύθερη. Οι Καναδοί παραμένουν προσηλωμένοι στη βιωσιμότητα. Είμαστε ένας σταθερός και αξιόπιστος συνεργάτης σε έναν κόσμο που κάθε άλλο παρά είναι.. Ένας σύντροφος που χτίζει και εκτιμά τις σχέσεις μακροπρόθεσμα.
Και έχουμε και κάτι άλλο. Έχουμε μια αναγνώριση του τι συμβαίνει και μια αποφασιστικότητα να δράσουμε ανάλογα. Καταλαβαίνουμε ότι αυτή η ρήξη απαιτεί κάτι περισσότερο από προσαρμογή. Απαιτεί ειλικρίνεια για τον κόσμο όπως είναι.
Βγάζουμε την πινακίδα από το παράθυρο. Γνωρίζουμε ότι η παλιά τάξη δεν επιστρέφει. Δεν πρέπει να το θρηνούμε. Η νοσταλγία δεν είναι στρατηγική, αλλά πιστεύουμε ότι από το κάταγμα, μπορούμε να χτίσουμε κάτι μεγαλύτερο, καλύτερο, πιο δυνατό, πιο δίκαιο. Αυτό είναι το καθήκον των μεσαίων δυνάμεων, των χωρών που έχουν τα περισσότερα να χάσουν από έναν κόσμο φρουρίων και τα περισσότερα να κερδίσουν από την πραγματική συνεργασία.
Οι ισχυροί έχουν τη δύναμή τους.
Αλλά έχουμε και κάτι – την ικανότητα να σταματήσουμε να προσποιούμαστε, να ονομάσουμε την πραγματικότητα, να χτίσουμε τη δύναμή μας στο σπίτι και να δράσουμε μαζί.
Αυτός είναι ο δρόμος του Καναδά. Το επιλέγουμε ανοιχτά και με αυτοπεποίθηση και είναι ένας δρόμος ορθάνοιχτος σε κάθε χώρα που θέλει να τον πάρει μαζί μας. Σε ευχαριστώ πολύ."
Από weforum.org
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου