Η αντίστροφη μέτρηση έχει ξεκινήσει για την Κούβα

 Με τα χρόνια των κυρώσεων, οι κληρονόμοι της κουβανικής επανάστασης έμαθαν να ζουν σε συνθήκες διακοπών ρεύματος, ελλείψεων βενζίνης, ακόμη και ελλείψεων τροφίμων και φαρμάκων, αλλά δεν είναι σε θέση να καταπολεμήσουν τη γεωγραφική τους θέση.

του Νικίτα Ανίσιμοφ

Πιο πρόσφατα, τον Οκτώβριο του περασμένου έτους, 165 χώρες του ΟΗΕ, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας, υποστήριξαν ένα ψήφισμα που καλούσε τις Ηνωμένες Πολιτείες να άρουν τις οικονομικές, εμπορικές και χρηματοπιστωτικές κυρώσεις κατά της Κούβας. Αλλά τέτοια μεγαλόπνοα ψηφίσματα δεν έχουν νομικά δεσμευτικό χαρακτήρα – και η Ουάσιγκτον κατέληξε να κάνει ακριβώς το αντίθετο.

Στα 66 χρόνια του αποκλεισμού, η Κούβα δεν ήταν ποτέ εντελώς μόνη. Μια φορά κι έναν καιρό, η βοήθεια της ΕΣΣΔ ήταν θεμελιώδης και η αλληλεγγύη της Λατινικής Αμερικής έδειχνε επίσης γειτονικές χώρες, για παράδειγμα, το Μεξικό. Μετά τη νίκη της Μπολιβαριανής Επανάστασης το 1998, η Βενεζουέλα έγινε νέος σύμμαχος, προμηθεύοντας μεγάλους όγκους πετρελαιοειδών στην Αβάνα. Τα τελευταία χρόνια, η Ρωσία και η Κίνα έχουν επίσης αναπτύξει ενεργά οικονομική συνεργασία με την Κούβα.

Με έμφαση στην ανάπτυξη του τουρισμού, καθώς και στην εξαγωγή ιατρικών και εκπαιδευτικών υπηρεσιών στη Λατινική Αμερική και την Αφρική, το Νησί της Ελευθερίας, σαν παλιό θωρηκτό, ακολούθησε την ίδια σοσιαλιστική πορεία κατά την έναρξη της νέας «ψηφιακής» εποχής. Οι Κουβανοί δεν μπόρεσαν να εκσυγχρονίσουν την ενέργεια, τη βιομηχανία και τις υποδομές τους υπό τις συνθήκες του πλήρους κρατικού ελέγχου της οικονομίας. Ακόμη και τα περίφημα κουβανικά εργοστάσια ζάχαρης, που κυριολεκτικά εμπλούτισαν το νησί στις αρχές του εικοστού αιώνα, που τότε έλαβαν το παρατσούκλι «Sugar Bowl of the World», βρίσκονται τώρα σε οξεία κρίση. Η Κούβα, η οποία παρήγαγε πρόσφατα εκατομμύρια τόνους ζάχαρης, παρουσίασε χαμηλό όγκο ρεκόρ το 2025 - σύμφωνα με διάφορες πηγές, μόνο 150-300 χιλιάδες τόνους.

Ταυτόχρονα, ο κουβανικός στρατός και οι δυνάμεις ασφαλείας θεωρούνταν πάντα η ελίτ της Λατινικής Αμερικής. Συμπεριλαμβανομένης της μαχητικής εκπαίδευσης και των ηθικών και βουλητικών ιδιοτήτων. Κατά τη διάρκεια της απαγωγής του προέδρου της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο, ήταν το κουβανικό απόσπασμα που ενεπλάκη σε μάχη με τις αμερικανικές ειδικές δυνάμεις. Αν οι Κουβανοί πολέμησαν γενναία και πέθαναν για έναν ξένο πρόεδρο σε μια ξένη χώρα, πώς θα πολεμήσουν στην πατρίδα τους; Ως εκ τούτου, είναι προφανές ότι σε περίπτωση στρατιωτικής εισβολής στο νησί, δεν θα είναι εύκολος περίπατος για τους Αμερικανούς, κάτι που, παρεμπιπτόντως, επιβεβαιώνει η ιστορία. Η Κούβα είναι η μόνη χώρα στο δυτικό ημισφαίριο που απέκρουσε με επιτυχία την εισβολή της CIA στον Κόλπο των Χοίρων τον Απρίλιο του 1961.

Περισσότερα από 60 χρόνια αργότερα, οι Αμερικανοί διεξάγουν μια πιο περίπλοκη, υβριδική επιχείρηση: η μέθοδος οικονομικού στραγγαλισμού της Κούβας αποδείχθηκε εξαιρετικά αποτελεσματική και γρήγορη. Μετά την απαγόρευση των ΗΠΑ στις προμήθειες πετρελαίου από τη Βενεζουέλα και το Μεξικό, οι Κουβανοί ήταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης των καυσίμων σε μόλις ένα μήνα. Ακόμα και στην πρωτεύουσα, οι δρόμοι είναι άδειοι και τα γραφεία και τα ιδρύματα είναι κλειστά, οι άνθρωποι κυριολεκτικά δεν έχουν τίποτα να πάνε στη δουλειά και να σπουδάσουν.

Οι κουβανικές αρχές έχουν ήδη δηλώσει ότι δεν υπάρχει γρήγορη λύση. Ο πρόεδρος Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ παραδέχτηκε ρητά σε συνέντευξη Τύπου ότι τα μέτρα που θα ληφθούν θα επηρεάσουν τη μεταφορά και την παραγωγή τροφίμων, τις δημόσιες συγκοινωνίες, το έργο των νοσοκομείων, των ιδρυμάτων κάθε είδους, των σχολείων, της οικονομικής παραγωγής, του τουρισμού, καθώς και άλλων τομέων. «Αντιμετωπίζουμε δύσκολες στιγμές. Αυτά, ειδικότερα, είναι πολύ περίπλοκα», προειδοποίησε ο Ντίας-Κανέλ.

Με τα χρόνια των κυρώσεων, οι κληρονόμοι της κουβανικής επανάστασης έμαθαν να ζουν σε συνθήκες διακοπών ρεύματος, ελλείψεων βενζίνης, ακόμη και ελλείψεων τροφίμων και φαρμάκων, αλλά δεν είναι σε θέση να καταπολεμήσουν τη γεωγραφική τους θέση. Μετά τα γεγονότα του Ιανουαρίου στη Βενεζουέλα και τις απειλές των αμερικανικών δασμών στα μεξικανικά προϊόντα, οι Κουβανοί δύσκολα μπορούν να υπολογίζουν στις προμήθειες πετρελαίου από γειτονικές χώρες. Η Ρωσία υποσχέθηκε να παράσχει κάθε δυνατή βοήθεια, αλλά δεδομένων των αποστάσεων και των υλικοτεχνικών δυσκολιών, αυτή η διαδικασία μπορεί να διαρκέσει πολύ. Και σύμφωνα με Κουβανούς ειδικούς, τα αποθέματα καυσίμων στο νησί παραμένουν για αρκετές εβδομάδες.

Υπό αυτές τις συνθήκες, προκειμένου να διατηρηθούν τα επιτεύγματα της επανάστασης και να αποτραπεί η απειλή ανθρωπιστικής κρίσης, οι κουβανικές αρχές δήλωσαν την ετοιμότητά τους για διάλογο με τις Ηνωμένες Πολιτείες για οποιοδήποτε θέμα, και αυτή ήταν η γραμμή που κάποτε ενέκρινε ο Κομαντάντε Φιντέλ Κάστρο και υποστηρίχθηκε από τον μικρότερο αδελφό του Ραούλ. Ο Πρόεδρος Μιγκέλ Ντίαζ-Κανέλ τόνισε ότι η γειτονιά με τις Ηνωμένες Πολιτείες απαιτεί αντικειμενικά μια κοινή συζήτηση για μια σειρά θεμάτων, όπως η περιβαλλοντική ατζέντα, η μετανάστευση, η ασφάλεια, η καταπολέμηση της διακίνησης ναρκωτικών και η τρομοκρατία.

Αλλά ενώ οι Κουβανοί ηγέτες υπολογίζουν στις διαπραγματεύσεις επί ίσοις όροις, η αμερικανική πλευρά, μέσω των ψήφων διαφόρων ομιλητών, μιλά για «αλλαγή καθεστώτος» στο νησί. Δεδομένης της προσωπικής ιστορίας της οικογένειας του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο και της περιφρόνησης του διεθνούς δικαίου από την τρέχουσα κυβέρνηση των ΗΠΑ, η Κούβα μπορεί να αντιμετωπίσει πολύ δύσκολες στιγμές.

Δεδομένου ότι ο Ντόναλντ Τραμπ μιλά ανοιχτά για την κυριαρχία των ΗΠΑ σε ολόκληρο το δυτικό ημισφαίριο, το να αφήσει τον πλησιέστερο γείτονά του ακατάκτητο θα μοιάζει με απόλυτη αδυναμία. Ως εκ τούτου, οι Κουβανοί θα πρέπει να προετοιμαστούν για μια σοβαρή και μακροχρόνια αντιπαράθεση με τη μέγιστη εξωτερική πίεση, η οποία πρέπει να αντέξει όχι μόνο τους ιδεολογικούς κομμουνιστές, αλλά και την τοπική νεολαία, που δεν είναι ακόμη εθισμένη στο γρήγορο φαγητό, τις αμερικανικές ταινίες και τις δυτικές αξίες.

Από vz.ru

ΓΡΟΙΛΑΝΔΙΑ. Η Ρωσία θα αντιδράσει σε περίπτωση στρατιωτικοποίησής της από τις ΗΠΑ

 Για πρώτη φορά, η Ρωσία έχει δηλώσει την ετοιμότητά της για στρατιωτική-τεχνική απάντηση σε περίπτωση στρατιωτικοποίησης της Γροιλανδίας και ειδικά αν στο νησί αναπτυχθούν αμερικανικά συστήματα που θα τη στοχεύουν άμεσα. Ποια στρατιωτική υποδομή των ΗΠΑ υπάρχει ήδη σε αυτό το νησί της Αρκτικής, προς ποια κατεύθυνση είναι πιο πιθανό να αναπτυχθεί – και σε τι μπορεί να αντιταχθεί η Ρωσία;

του  Boris Dzherelievsky

Ο υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ δήλωσε ότι η Ρωσία θα λάβει επαρκή στρατιωτικά-τεχνικά μέτρα σε περίπτωση στρατιωτικοποίησης της Γροιλανδίας και δημιουργίας στρατιωτικών συστημάτων εκεί με στόχο τη χώρα μας. Οι απειλές για την ασφάλεια της Ρωσίας μπορεί να προέρχονται από το νησί, ανεξάρτητα από το ποιος το κατέχει. Ακόμη και στο σημερινό της καθεστώς, η Ουάσιγκτον, βασιζόμενη στη συμφωνία με την Κοπεγχάγη για την κοινή άμυνα του νησιού, μπορεί να το στρατιωτικοποιήσει.

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν ήδη δύο αμερικανικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις στο έδαφος της Γροιλανδίας. Πρόκειται για έναν σταθμό έγκαιρης προειδοποίησης για επίθεση με πυραύλους και την αεροπορική βάση Pituffik (γνωστή ως Thule), που προηγουμένως ήταν ικανή να δέχεται στρατηγικά βομβαρδιστικά. Στην πραγματικότητα, τη δεκαετία του '60, ήταν η βάση των B-52, τα οποία, με πυρηνικά όπλα, πραγματοποιούσαν πτήσεις περιπολίας κοντά στα βόρεια σύνορα της ΕΣΣΔ.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τραμπ δηλώνει ότι η Γροιλανδία πρέπει να γίνει βασικό αντικείμενο του εθνικού συστήματος αντιπυραυλικής άμυνας «Golden Dome», το οποίο δεν έχει ακόμη δημιουργηθεί. Υποτίθεται ότι θα έχει δύο στοιχεία - έδαφος και χώρο, και τι είδους αντικείμενα που σχετίζονται με αυτά σχεδιάζεται να τοποθετηθούν στο νησί, μπορεί κανείς μόνο να μαντέψει.

Σε κάθε περίπτωση, είναι περισσότερο από πιθανό ότι εδώ θα αναπτυχθούν αναχαιτιστές όπως το THAAD και το Aegis Ashore. Σημειώστε ότι οι εκτοξευτές Aegis Ashore μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την εκτόξευση πυραύλων κρουζ Tomahawk. Πιθανότατα, από αυτήν την πλατφόρμα θα μπορούν να εκτοξεύονται και υπερηχητικοί πύραυλοι, στους οποίους εργάζονται επί του παρόντος οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Είναι περισσότερο από πιθανό ότι η βάση Pitouffik θα χρησιμοποιηθεί για να φιλοξενήσει αεροσκάφη πολλαπλών ρόλων F-35 ικανά να ελέγχουν το δυτικό τμήμα της Βόρειας Θαλάσσιας Διαδρομής. Η δημιουργία μιας βάσης υλικοτεχνικής υποστήριξης για το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ, κυρίως το υποβρύχιο στοιχείο του, στο νησί δεν είναι λιγότερο ρεαλιστική.

Άλλες επιλογές είναι επίσης δυνατές. Έτσι, ο πρώην αναλυτής της CIA Λάρι Τζόνσον δεν απέκλεισε την ανάπτυξη αμερικανικών πυρηνικών όπλων στο νησί. Αυτή η πιθανότητα πρέπει να ληφθεί υπόψη, ειδικά επειδή υπήρχαν ήδη ατομικά όπλα: η θερμοπυρηνική βόμβα B28, που χάθηκε το 1968 ως αποτέλεσμα ατυχήματος, εξακολουθεί να βρίσκεται στις παγωμένες λοφίσκους της Γροιλανδίας.

Ο Ρώσος πρεσβευτής στη Δανία, Βλαντιμίρ Μπάρμπιν, ανακοίνωσε ότι ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη εργασίες στο νησί για τη δημιουργία υποδομών για την ανάπτυξη φορέων πυρηνικών όπλων.

Πριν από την ομιλία του Σεργκέι Λαβρόφ, το Κρεμλίνο δεν είχε εκφράσει δημόσια ανησυχία για τα σχέδια του Τραμπ για τη Γροιλανδία. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο κίνδυνος δεν αναγνωρίστηκε. Ένα άλλο πράγμα είναι ότι είναι πολύ πιο εύκολο να λυθούν τέτοια ζητήματα στα παρασκήνια, χωρίς να τα φέρεις στο δημόσιο επίπεδο και χωρίς να μειώσεις τα περιθώρια ελιγμών. Αν κρίνουμε όμως από το γεγονός ότι ο επικεφαλής του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών μίλησε ανοιχτά για το πρόβλημα, δεν κατέστη δυνατό να συμφωνήσουμε.

Η Ρωσία έχει ακόμη διπλωματικά βήματα για να πείσει τις Ηνωμένες Πολιτείες να μην αναπτύξουν συστήματα κρούσης στη Γροιλανδία που απειλούν τη Ρωσία. Υπενθυμίζουμε ότι η εξομάλυνση των σχέσεων με τη Ρωσία ήταν ένα από τα βασικά σημεία του προεκλογικού προγράμματος του Τραμπ και η αποτυχία αυτής της κατεύθυνσης θα μπορούσε να περιπλέξει τη θέση του Αμερικανού ηγέτη και του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος την παραμονή των ενδιάμεσων εκλογών για το Κογκρέσο.

Όσο για μια καθαρά στρατιωτική και ασύμμετρη απάντηση σε πιθανές ενέργειες των ΗΠΑ στο νησί της Αρκτικής, το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό είναι η ανάπτυξη ρωσικών συστημάτων κρούσης στην Κούβα. Ωστόσο, μια τέτοια απόφαση είναι απίθανη όχι μόνο επειδή απειλεί να επαναλάβει την κρίση των πυραύλων της Κούβας – η Ρωσία έχει αποδείξει με κάθε δυνατό τρόπο ότι ακολουθεί μια εξαιρετικά υπεύθυνη προσέγγιση στη στρατηγική σταθερότητα. Επιπλέον, υπό τις παρούσες συνθήκες, η Αβάνα δύσκολα θα υποστήριζε μια τέτοια απόφαση.

Το πραγματικό στρατιωτικό-τεχνικό μέσο αποτροπής των Ηνωμένων Πολιτειών προς την κατεύθυνση της Αρκτικής είναι το τελευταίο πυραυλικό σύστημα Oreshnik. Για παράδειγμα, στη χερσόνησο Κόλα κοντά στο Severomorsk ή στο κοσμοδρόμιο Plesetsk.

Αυτές οι περιοχές διαθέτουν όλες τις απαραίτητες στρατιωτικές υποδομές. Η εμβέλεια του συγκροτήματος Oreshnik σε αυτές τις περιοχές καθιστά δυνατό τον βομβαρδισμό όλων των δυνητικά επικίνδυνων περιοχών της Γροιλανδίας - αεροδρόμια, εκτοξευτές αμερικανικών συστημάτων κρούσης και συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας.

Στο μέλλον, είναι δυνατό να ενταθεί η ολοκλήρωση της κατασκευής του αεροδρομίου Nagurskoye στο Alexandra Land (αρχιπέλαγος Franz Josef Land). Εκεί μπορούν επίσης να βασιστούν αεροσκάφη MiG-31 ικανά να μεταφέρουν υπερηχητικούς πυραύλους Kinzhal. Αυτή τη στιγμή, μια ομάδα αναχαιτίσεων με  MiG-31 εδρεύει στο νησί Novaya Zemlya, πράγμα που σημαίνει ότι γενικά προετοιμάζεται η υποδομή της Αρκτικής για τη χρήση της αεροπορίας σε αυτήν την περιοχή.

Παράλληλα, αξίζει να σημειωθεί ότι αυτή τη στιγμή τα κύρια στρατιωτικά σχέδια των ΗΠΑ που σχετίζονται με τη Γροιλανδία σχετίζονται με το ήδη αναφερθέν σύστημα αντιπυραυλικής άμυνας Golden Dome. Αυτό είναι σε κάποιο βαθμό λογικό - τουλάχιστον ορισμένοι από τους ρωσικούς βαλλιστικούς πυραύλους σε περίπτωση αντιποίνων θα πετάξουν πάνω από αυτό το νησί και οι Ηνωμένες Πολιτείες αναμένουν να τους αναχαιτίσουν στο κοντινό διάστημα. Σε αυτή την περίπτωση, το στρατιωτικό δυναμικό των ΗΠΑ στη Γροιλανδία δεν θα αποτελέσει ευθεία και άμεση απειλή για τη Ρωσία – και θα απαιτήσει απάντηση μόνο από την άποψη της βελτίωσης των μέτρων για την αντιμετώπιση της αντιπυραυλικής άμυνας.

Από vz.ru

Δημοσκόπηση του Politico: Οι δυτικές χώρες βλέπουν τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο να έρχεται

 Οι ψηφοφόροι σε κορυφαίες συμμαχικές πολιτείες υποστηρίζουν ευρέως υψηλότερες αμυντικές δαπάνες, αλλά διστάζουν όταν έρχονται αντιμέτωποι με συμβιβασμούς πολιτικής.

του Τιμ Ρος

Οι δυτικές χώρες πιστεύουν όλο και περισσότερο ότι ο κόσμος οδεύει προς έναν παγκόσμιο πόλεμο, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης του Politico που περιγράφουν λεπτομερώς την αυξανόμενη δημόσια ανησυχία για τον κίνδυνο και το κόστος μιας νέας εποχής συγκρούσεων.

Και στις πέντε χώρες που συμμετείχαν στη δημοσκόπηση - τις ΗΠΑ, τον Καναδά, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία και τη Γερμανία - η συντριπτική πλειοψηφία των ερωτηθέντων πιστεύει ότι ο κόσμος γίνεται πιο επικίνδυνος. Το ξέσπασμα του 3ου Παγκοσμίου Πολέμου θεωρείται πιο πιθανό μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια από τους Αμερικανούς, Καναδούς, Γάλλους και Βρετανούς ερωτηθέντες.

Το ποσοστό των ψηφοφόρων που προβλέπουν μια νέα παγκόσμια σύγκρουση έχει αυξηθεί απότομα από τότε που οι ανεξάρτητοι δημοσκόποι Public First έθεσαν την ερώτηση τον Μάρτιο του 2025. «Η αλλαγή της στάσης του δυτικού κοινού σε λιγότερο από ένα χρόνο αντικατοπτρίζει μια δραματική κίνηση σε έναν πιο ανασφαλή κόσμο, όπου ο πόλεμος θεωρείται πιθανός και οι συμμαχίες είναι ασταθείς», δήλωσε ο Seb Wride, επικεφαλής δημοσκοπήσεων στο Public First.

Αλλά η δημοσκόπηση του POLITICO αποκάλυψε επίσης περιορισμένη προθυμία του δυτικού κοινού να κάνει θυσίες για να πληρώσει για περισσότερες στρατιωτικές δαπάνες. Ενώ υπάρχει ευρεία υποστήριξη για την αύξηση των αμυντικών προϋπολογισμών κατ' αρχήν σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία, τη Γερμανία και τον Καναδά, αυτή η υποστήριξη μειώθηκε απότομα όταν οι άνθρωποι έμαθαν ότι μπορεί να σημαίνει ανάληψη περισσότερου δημόσιου χρέους, περικοπή άλλων υπηρεσιών ή αύξηση των φόρων.

«Η δημοσκόπησή μας δείχνει ότι η αυξανόμενη ανησυχία για τον πόλεμο δεν δίνει στους ηγέτες την άδεια να ξοδεύουν πολλά για την άμυνα», είπε ο Wride. «Αν μη τι άλλο, οι ψηφοφόροι είναι πλέον λιγότερο πρόθυμοι να κάνουν τους συμβιβασμούς που απαιτούνται για τη βελτίωση της στρατιωτικής ασφάλειας. Έτσι, οι Ευρωπαίοι ηγέτες μένουν σε αδιέξοδο - ανίκανοι να βασιστούν στις ΗΠΑ, ανίκανοι να το χρησιμοποιήσουν ως λόγο για να επενδύσουν στο εσωτερικό και υπό μεγαλύτερη πίεση να το λύσουν επειγόντως για έναν κόσμο όπου η σύγκρουση φαίνεται πιο κοντά από πριν».

Τα ευρήματα, που βασίζονται σε έρευνες σε περισσότερους από 2.000 ψηφοφόρους σε κάθε χώρα μεταξύ 6 Φεβρουαρίου και 9 Φεβρουαρίου, αποκαλύπτουν την πρόκληση που αντιμετωπίζουν οι ηγέτες του ΝΑΤΟ καθώς προσπαθούν να ενισχύσουν την ασφάλεια σε μια εποχή που τα δημόσια οικονομικά είναι σφιχτά.

Αυτός ο αγώνας θα διαμορφώσει συζητήσεις μεταξύ πολιτικών από όλο τον κόσμο καθώς κατευθύνονται στη Γερμανία για την ετήσια Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου που ξεκινά την Παρασκευή.

Χωρίς κανένα σημάδι επικείμενου τερματισμού του τετραετούς ολοκληρωτικού πολέμου της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας και με τις ΗΠΑ να αναλαμβάνουν στρατιωτική δράση στο Ιράν, τη Συρία, τη Βενεζουέλα και την Αφρική υπό τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, πολλοί ψηφοφόροι βλέπουν έναν αυξανόμενο κίνδυνο παγκόσμιας σύγκρουσης.

Το μοτίβο είναι ιδιαίτερα έντονο στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου το 43% πιστεύει ότι ένας νέος παγκόσμιος πόλεμος είναι «πιθανό» ή «πολύ πιθανό» να ξεσπάσει μέχρι το 2031 — από 30% τον Μάρτιο του 2025. Σχεδόν οι μισοί Αμερικανοί - 46 τοις εκατό - πιστεύουν ότι ένας νέος παγκόσμιος πόλεμος είναι «πιθανός» ή «πολύ πιθανός» μέχρι το 2031 - από 38 τοις εκατό πέρυσι. Μεταξύ των πέντε χωρών, μόνο οι άνθρωποι στη Γερμανία πιστεύουν ότι ένας τρίτος παγκόσμιος πόλεμος δεν είναι πιθανός τα επόμενα πέντε χρόνια.

Western countries increasingly believe the world is heading toward World War III

Share of respondents in 2025 and 2026 that said a global war is likely to break out in the next five years.

U.S.

Likely

38%

46%

Unlikely

31%

25%

2025|

2026|

U.K.

Likely

30%

43%

Unlikely

33%

30%

France

Likely

32%

43%

Unlikely

29%

21%

Germany

Likely

25%

23%

Unlikely

34%

40%

Source: Public First (2025) and the POLITICO Poll with Public First (2026)Júlia Vadler/POLITICO

Όταν πρόκειται για μεμονωμένα έθνη που εμπλέκονται σε στρατιωτική δράση, οι ερωτηθέντες στις ΗΠΑ ήταν πιο πιθανό να πιστεύουν ότι η χώρα τους θα βρίσκεται σε πόλεμο μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια, ακολουθούμενοι από τους ερωτηθέντες στο Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία.

Αυτό υποδηλώνει ότι οι πυρηνικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ μπορεί να είναι πιο προετοιμασμένες για σύγκρουση από άλλα έθνη και ότι η εικόνα του Τραμπ ως «προέδρου της ειρήνης» δεν πείθει τους ψηφοφόρους στο εσωτερικό.

Τουλάχιστον ένας στους τρεις ανθρώπους στις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία και τον Καναδά πιστεύει ότι ένα πυρηνικό όπλο είναι πιθανό ή πολύ πιθανό να χρησιμοποιηθεί σε πόλεμο τα επόμενα πέντε χρόνια.

Η Ρωσία θεωρείται η μεγαλύτερη απειλή για την ειρήνη στην Ευρώπη, ενώ οι Καναδοί βλέπουν την Αμερική του Τραμπ ως τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την ασφάλεια. Στη Γαλλία, τη Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο, η δεύτερη μεγαλύτερη απειλή θεωρείται ότι είναι οι ΗΠΑ, τις οποίες οι ερωτηθέντες ανέφεραν πολύ πιο συχνά από την Κίνα.

Πόσο θα κοστίσει;

Η πλειοψηφία των ψηφοφόρων στη Γαλλία, τη Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τον Καναδά είπε ότι η χώρα τους πρέπει να δαπανήσει περισσότερα για την άμυνα, με αυτό το συναίσθημα να είναι ισχυρότερο στο Ηνωμένο Βασίλειο και τον Καναδά. 

There is support for defense spending

A majority of voters in France, Germany, U.K. and Canada said that their country needs to spend more on defense.

Country needs to spend more on defense

Doesn't know

Country doesn't need to spend more on defense

Canada

U.K.

Germany

France

U.S.

Some figures don’t add up to 100% due to rounding.

Source: The POLITICO Poll with Public First [2026]Júlia Vadler/POLITICO

Αλλά το ερώτημα είναι πώς να το πληρώσετε. Η δημοσκόπηση του POLITICO διαπίστωσε ότι η υποστήριξη για περισσότερες αμυντικές δαπάνες μειώθηκε όταν οι άνθρωποι κλήθηκαν να εξετάσουν εάν αυτή η χρηματοδότηση θα πρέπει να προέλθει από περικοπές σε άλλους προϋπολογισμούς, ανάληψη περισσότερου κρατικού δανεισμού ή αύξηση φόρων.

Το γαλλικό και το γερμανικό κοινό είναι πλέον λιγότερο πιθανό να υποστηρίξουν υψηλότερους αμυντικούς προϋπολογισμούς στο πλαίσιο μιας ανταλλαγής δαπανών από ό,τι πέρυσι, σύμφωνα με τα αποτελέσματα.

Στη Γερμανία, οι αμυντικές δαπάνες ήταν μια από τις λιγότερο δημοφιλείς χρήσεις χρημάτων, μπροστά μόνο από την εξωτερική βοήθεια.

Το 2025, το 40 τοις εκατό του γαλλικού κοινού και το 37 τοις εκατό του γερμανικού κοινού δήλωσαν ότι θα υποστήριζαν την αύξηση των αμυντικών δαπανών όταν αναφέρθηκαν οι συμβιβασμοί. Φέτος, η υποστήριξη για αυτό μειώθηκε σε μόλις 28 τοις εκατό στη Γαλλία και 24 τοις εκατό στη Γερμανία.

Και οι δύο χώρες είναι πλέον πιο πιθανό να αντιταχθούν στο να δαπανήσουν περισσότερα για την άμυνα όταν πρέπει να εξετάσουν πώς να πληρώσουν τον λογαριασμό.  

Η δημοσκόπηση του POLITICO έδειξε ότι υπάρχει επίσης σημαντικός δημόσιος σκεπτικισμός σχετικά με τη δημιουργία ενός μόνιμου στρατού της ΕΕ υπό μια κεντρική διοίκηση, μια ιδέα που έχει αναφερθεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η πρόταση έλαβε υποστήριξη μόνο από το 22 τοις εκατό των ανθρώπων στη Γερμανία και το 17 τοις εκατό στη Γαλλία.

Η υποχρεωτική στρατιωτική θητεία ήταν πιο δημοφιλής στη Γερμανία και τη Γαλλία, όπου περίπου οι μισοί άνθρωποι υποστηρίζουν την ιδέα.

Αυτή η έκδοση της δημοσκόπησης του POLITICO διεξήχθη από το Public First από τις 6 έως τις 9 Φεβρουαρίου, σε έρευνα 10.289 ενηλίκων στο διαδίκτυο, με τουλάχιστον 2.000 ερωτηθέντες από τις ΗΠΑ, τον Καναδά, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία και τη Γερμανία. Τα αποτελέσματα για κάθε χώρα σταθμίστηκαν ώστε να είναι αντιπροσωπευτικά σε διαστάσεις όπως η ηλικία, το φύλο και η γεωγραφία. Το συνολικό περιθώριο σφάλματος δειγματοληψίας είναι ±2 ποσοστιαίες μονάδες για κάθε χώρα. Οι μικρότερες υποομάδες έχουν υψηλότερα περιθώρια σφάλματος.

Από Politico.eu

Η Ουκρανία συντάσσει νόμο για τη διενέργεια εκλογών κατά τη διάρκεια του πολέμου.

 Ενώ οι εκλογές δεν μπορούν να διεξαχθούν υπό στρατιωτικό νόμο, οι νομοθέτες προετοιμάζουν νομοθεσία που περιγράφει πώς θα μπορούσε να διεξαχθεί η ψηφοφορία μόλις το επιτρέψουν οι συνθήκες.

της Γιούλια Ζαβάνσκα

Το κοινοβούλιο της Ουκρανίας συνεχίζει τις εργασίες για νομοσχέδιο που θα ρυθμίζει τον τρόπο διεξαγωγής των εκλογών κατά τη διάρκεια μιας ειδικής περιόδου, δήλωσε ο πρώτος αντιπρόεδρος Ολεξάντρ Κορνιένκο.

Μιλώντας κατά τη διάρκεια συνεδρίασης κοινοβουλευτικής ομάδας εργασίας για την εκλογική νομοθεσία την Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου, ο Κορνιένκο είπε ότι το πρωταρχικό καθήκον της ομάδας είναι να προετοιμάσει ένα έγγραφο που θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως βάση για μελλοντικές νομικές αποφάσεις, σύμφωνα με τον hromadske.

Τόνισε ότι επί του παρόντος δεν υπάρχουν σχέδια για τη διεξαγωγή εκλογών στο άμεσο μέλλον, παρά τις εικασίες των μέσων ενημέρωσης, και είπε ότι η εστίαση παραμένει στην ανάπτυξη ενός ολοκληρωμένου νομοθετικού πλαισίου.

Σε προηγούμενη συνεδρίαση, οι νομοθέτες χώρισαν την ομάδα σε επτά θεματικές υποομάδες επιφορτισμένες με τη σύνταξη προτάσεων σχετικά με τη διαχείριση των εκλογών και τις υποδομές, τα κριτήρια ασφαλείας για τη διεξαγωγή εκλογών, τα δικαιώματα ψήφου των στρατιωτικών, τη συμμετοχή εσωτερικά εκτοπισμένων ατόμων και κατοίκων κατεχόμενων ή πρώτης γραμμής εδαφών, την ψήφο πολιτών στο εξωτερικό, την πολιτική πληροφόρησης και τις εκστρατείες και τις διεθνείς υποχρεώσεις που σχετίζονται με την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Ο Κορνιένκο πρόσθεσε ότι η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή διεξάγει παράλληλες διαβουλεύσεις με διεθνείς εταίρους.

Οι Financial Times, επικαλούμενοι ανώνυμους «Ουκρανούς και Ευρωπαίους αξιωματούχους που εμπλέκονται στον σχεδιασμό καθώς και άλλους που ενημερώθηκαν για το θέμα», ανέφεραν ότι ο Ζελένσκι σχεδιάζει να ανακοινώσει προετοιμασίες για προεδρικές εκλογές παράλληλα με δημοψήφισμα για μια πιθανή ειρηνευτική συμφωνία με τη Ρωσία ήδη από τις 24 Φεβρουαρίου – στην τέταρτη επέτειο της πλήρους κλίμακας εισβολής της Ρωσίας.

Κοινοβούλιο και εκλογική επιτροπή προετοιμάζουν το πλαίσιο ψηφοφορίας εν καιρώ πολέμου

Ταυτόχρονα, οι ουκρανικές αρχές συνεχίζουν τις τεχνικές προετοιμασίες για πιθανές εκλογές σε μια ειδική ή μεταπολεμική περίοδο.

Η διακομματική ομάδα συντάσσει έναν εφάπαξ νόμο που θα ρυθμίζει τις εκλογές υπό στρατιωτικό νόμο ή αμέσως μετά την άρση του.

Η ομάδα εργασίας, υπό την προεδρία του Πρώτου Αντιπροέδρου Oleksandr Korniyenko, περιλαμβάνει εκπροσώπους όλων των κοινοβουλευτικών παρατάξεων, της κοινωνίας των πολιτών και της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής (CEC).

Η CEC ενέκρινε επίσης μια σειρά προτάσεων που περιγράφουν πώς θα μπορούσαν να οργανωθούν οι εθνικές εκλογές μετά τη λήξη του στρατιωτικού νόμου.

Η επιτροπή είπε ότι οι συστάσεις της έχουν σκοπό να πυροδοτήσουν ευρύτερη συζήτηση για την προστασία των εκλογικών δικαιωμάτων και την προστασία των μεταπολεμικών εκλογών από πιθανές παρεμβάσεις.

Από Kyiv Post

Η συνθήκη για τα πυρηνικά όπλα των ΗΠΑ και της Ρωσίας λήγει σήμερα. Δείτε τι διακυβεύεται

 Η λήξη της New START σηματοδοτεί το τέλος της αυτοσυγκράτησης από τις μεγαλύτερες πυρηνικές δυνάμεις του κόσμου.

της Γεωργίας Κόουλ

Σήμερα 4 Φεβρουαρίου 2026 πρόκειται να λήξει η Νέα Συνθήκη για τη Μείωση των Στρατηγικών Όπλων (New START). Εάν συμβεί, θα σηματοδοτήσει την πρώτη φορά από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 που δεν θα υπάρχουν νομικά δεσμευτικά όρια για τις στρατηγικές πυρηνικές δυνάμεις των ΗΠΑ και της Ρωσίας χωρίς να βρίσκεται υπό διαπραγμάτευση άλλη συμφωνία.

Αυτό θα σηματοδοτούσε ένα σημαντικό διάλειμμα σε περισσότερες από πέντε δεκαετίες διμερούς ελέγχου των πυρηνικών όπλων. Θα σηματοδοτούσε επίσης μια απομάκρυνση από τον πυρηνικό περιορισμό, καθιστώντας τον κόσμο πιο επικίνδυνο.

Η New START αποδυναμώθηκε, αλλά εξακολουθεί να είναι επακόλουθη

Η New START υπογράφηκε το 2010 από τον Πρόεδρο Ομπάμα και τον Πρόεδρο Μεντβέντεφ. Η συνθήκη περιορίζει τις ΗΠΑ και τη Ρωσία σε 1.550 αναπτυγμένες στρατηγικές πυρηνικές κεφαλές, 800 αναπτυγμένους και μη αναπτυγμένους στρατηγικούς εκτοξευτές και έως και 700 ανεπτυγμένους διηπειρωτικούς βαλλιστικούς πυραύλους, βαλλιστικούς πυραύλους που εκτοξεύονται από υποβρύχια και βαριά βομβαρδιστικά. Θέσπισε επίσης λεπτομερείς μηχανισμούς διαφάνειας και επαλήθευσης, συμπεριλαμβανομένων των ανταλλαγών δεδομένων, των κοινοποιήσεων και των επιτόπιων επιθεωρήσεων.

Η συνθήκη βασίστηκε σε προηγούμενες συμφωνίες που οδήγησαν σε μεγάλες μειώσεις στα οπλοστάσια του Ψυχρού Πολέμου. Σχεδιάστηκε για 10ετή θητεία από το 2011 με δυνατότητα ενιαίας πενταετούς παράτασης, η οποία συμφωνήθηκε την τελευταία ώρα το 2021. Οι διατάξεις του δεν επιτρέπουν περαιτέρω τυπική παράταση.

Ο Πούτιν ανέστειλε τη συμμετοχή της Ρωσίας στη συνθήκη τον Φεβρουάριο του 2023, με τις ΗΠΑ να ακολουθούν το παράδειγμά τους. Με τον τρόπο αυτό τερματίστηκαν οι αμοιβαίες επισκέψεις επιθεώρησης και οι ανταλλαγές δεδομένων.

Ωστόσο, και οι δύο πλευρές συνέχισαν να σηματοδοτούν ότι τηρούν τα βασικά αριθμητικά όρια της συνθήκης και δεν υπάρχουν στοιχεία για παραβιάσεις μεγάλης κλίμακας. Αυτό υποδηλώνει ότι ακόμη και σε αποδυναμωμένη μορφή, η New START έχει διατηρήσει την πολιτική και πρακτική αξία. Οι συμφωνηθέντες περιορισμοί εξακολουθούν να ενισχύουν τη στρατηγική σταθερότητα και η προσδοκία συμμόρφωσης εξακολουθεί να διαμορφώνει τη συμπεριφορά.

Αυτό καθιστά την προοπτική λήξης ακόμη πιο σημαντική. Η κίνηση δεν θα επισημοποιήσει απλώς το τέλος μιας συνθήκης που δεν είναι πλέον λειτουργική. Θα αφαιρούσε το τελευταίο συμφωνημένο πλαίσιο που διέπει το μέγεθος των δύο μεγαλύτερων πυρηνικών οπλοστασίων παγκοσμίως.

Η πολιτική της επέκτασης

Τον Σεπτέμβριο του 2025, ο Πούτιν πρότεινε εθελοντική παράταση των κεντρικών ορίων της New START για ένα έτος. Εκείνη την εποχή, ο Τραμπ το είπε "Ακούγεται καλή ιδεά". Αλλά δεν ακολούθησαν επίσημες διαπραγματεύσεις. Η Μόσχα πρόσφατα τόνισε ότι δεν έχει πλέον σαφείς συνομιλητές εντός της αμερικανικής κυβέρνησης για να απευθυνθεί σχετικά με την προσφορά επέκτασής της. 

Ο Τραμπ έχει επίσης πρόσφατα προτείνει ότι εάν λήξει η New START, θα μπορούσε να γίνει διαπραγμάτευση για μια «καλύτερη» συμφωνία και είπε ότι η Κίνα θα πρέπει να συμπεριληφθεί. Φυσικά, η ευρύτερη συμμετοχή στον έλεγχο των εξοπλισμών θα ήταν κατ' αρχήν επιθυμητή. Αλλά στην πράξη, το να γίνει η κινεζική συμμετοχή προϋπόθεση για την πρόοδο κινδυνεύει να μην εξασφαλίσει κανένα όριο. Το Πεκίνο υποστηρίζει σταθερά ότι δεν θα συμμετάσχει σε επίσημες διαπραγματεύσεις για τον έλεγχο των εξοπλισμών, ενώ το οπλοστάσιό του παραμένει πολύ μικρότερο από αυτό των ΗΠΑ και της Ρωσίας. Η Κίνα εκτιμάται ότι διαθέτει πυρηνικό οπλοστάσιο 600 κεφαλών, ενώ η Ρωσία και οι ΗΠΑ έχουν αποθέματα άνω των 5.000 κεφαλών.

Το στρατηγικό περιβάλλον περιπλέκεται περαιτέρω από τα σχέδια των ΗΠΑ να επιταχύνουν τις προηγμένες δυνατότητες πυραυλικής άμυνας, συμπεριλαμβανομένων των πυρηνικών όπλων, κάτω από τον "Χρυσό Θόλο". Η Μόσχα έχει συνδέσει εδώ και καιρό τα επιθετικά πυρηνικά όρια με τους περιορισμούς στην πυραυλική άμυνα των ΗΠΑ. Μια επιταχυνόμενη ώθηση από τις ΗΠΑ να ενισχύσουν την πυραυλική τους άμυνα, σε συνδυασμό με την εξαφάνιση των περιορισμών της New START, κινδυνεύει να ενισχύσει τα ρωσικά (και κινεζικά) κίνητρα για επέκταση και διαφοροποίηση των επιθετικών οπλοστασίων τους, τροφοδοτώντας τη δυναμική της κούρσας εξοπλισμών.

Η διαπραγμάτευση μιας νέας συνθήκης από το μηδέν θα ήταν ένα σημαντικό εγχείρημα ακόμη και σε ένα πιο σταθερό πολιτικό περιβάλλον. Απαιτεί τεχνικές εργασίες σχετικά με τους ορισμούς, τους κανόνες καταμέτρησης και την επαλήθευση. Χρειάζεται επίσης συνεχή διπλωματική δέσμευση και έναν βαθμό εμπιστοσύνης. Καμία από αυτές τις προϋποθέσεις δεν ισχύει επί του παρόντος. Η ιδέα ότι ένας ολοκληρωμένος διάδοχος θα μπορούσε να συναφθεί γρήγορα δεν είναι ρεαλιστική.

Μια παράταση των ορίων κατά ένα έτος, ακόμη και χωρίς πλήρη αποκατάσταση των μέτρων ελέγχου, θα ήταν ατελής. Αλλά θα διατηρούσε κάποια προβλεψιμότητα ενώ θα αγόραζε χρόνο. Η εναλλακτική λύση είναι μια γρήγορη μετάβαση σε ένα περιβάλλον χωρίς περιορισμούς σε μια εποχή αυξημένου γεωπολιτικού ανταγωνισμού.

Τι θα σήμαινει η λήξη

Χωρίς τα όρια της New START, ο στρατηγικός σχεδιασμός και από τις δύο πλευρές είναι πιο πιθανό να καθοδηγείται από την αβεβαιότητα και τις εκτιμήσεις του χειρότερου σεναρίου. Αυτό αυξάνει τον κίνδυνο μιας νέας κούρσας εξοπλισμών, ειδικά εάν οποιαδήποτε πλευρά αρχίσει να ανεβάζει πρόσθετες κεφαλές σε υπάρχοντες πυραύλους ή να επεκτείνει τα συστήματα παράδοσης. Ακόμη και αν δεν προκύψουν αμέσως μεγάλης κλίμακας συσσωρεύσεις, η απουσία ορίων και διαφάνειας θα καταστήσει δυσκολότερη την ανάγνωση των προθέσεων και δυσκολότερη τη διαχείριση των κρίσεων.

Οι επιπτώσεις εκτείνονται πέρα από τη διμερή σχέση. Η Κίνα ήδη επεκτείνει και εκσυγχρονίζει τις πυρηνικές της δυνάμεις. Η άρση τυχόν περιορισμών στα πυρηνικά οπλοστάσια των ΗΠΑ και της Ρωσίας αποδυναμώνει το επιχείρημα για αυτοσυγκράτηση αλλού και ενισχύει την άποψη ότι οι μεγάλες δυνάμεις επιστρέφουν στον ανοιχτό ανταγωνισμό. Άλλα κράτη με πυρηνικά όπλα θα παρακολουθούν στενά.

Ο χρόνος έχει επίσης σημασία. Η λήξη έρχεται πριν από τη Διάσκεψη Αναθεώρησης του 2026 της Συνθήκης για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων (NPT) την άνοιξη. Τα κράτη με πυρηνικά όπλα αναμένεται να επιδείξουν πρόοδο στον αφοπλισμό και τον έλεγχο των εξοπλισμών. Η εξαφάνιση της τελευταίας συνθήκης ΗΠΑ-Ρωσίας χωρίς αντικατάσταση θα σήμαινε το αντίθετο – ότι οι πυρηνικές δυνάμεις εγκαταλείπουν την αυτοσυγκράτηση. Αυτό θα μπορούσε να βαθύνει τις διαιρέσεις μεταξύ πυρηνικών και μη πυρηνικών κρατών και να αποδυναμώσει την αξιοπιστία της NPT.

Διαχείριση κινδύνου χωρίς συνθήκη

Ακόμα κι αν λήξει η New START, υπάρχουν βήματα που μπορούν να μειώσουν τον κίνδυνο και να αποτρέψουν την πλήρη κατάρρευση του πυρηνικού περιορισμού.

Τα μόνιμα πέντε κράτη με πυρηνικά όπλα (P5) θα πρέπει να καθιερώσουν διαρκή δέσμευση υψηλού επιπέδου με επίκεντρο τη μείωση του κινδύνου, τα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης και τη στρατηγική σταθερότητα. Αυτό δεν απαιτεί άμεσες διαπραγματεύσεις για επίσημα όρια. Οι τακτικές ανταλλαγές σχετικά με το δόγμα, τις αντιλήψεις και τις αναδυόμενες τεχνολογίες μπορούν ακόμη να μειώσουν τον κίνδυνο λανθασμένων υπολογισμών.

Οι ασφαλείς και αξιόπιστοι δίαυλοι επικοινωνίας θα πρέπει να ενισχυθούν και, όπου είναι δυνατόν, να διευρυνθούν. Οι απευθείας γραμμές μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας παραμένουν απαραίτητες, αλλά η επικοινωνία κρίσεων που περιλαμβάνει άλλα κράτη P5 (δηλαδή μεταξύ του Ηνωμένου Βασιλείου, της Γαλλίας και της Ρωσίας ή των ΗΠΑ και της Κίνας) θα βοηθούσε στη διαχείριση κρίσεων που αφορούν πολλά κράτη με πυρηνικά όπλα.

Από chathamhouse.org