Η προοπτική διαμεσολάβησης της Ινδίας στη Σύγκρουση Ρωσίας - Ουκρανίας. Συνέντευξη του Θράσου Ευτυχίδη στο The News Analytics Journal.

Με αφορμή την επίσκεψη του Ινδού Πρωθυπουργού Ναράντρα Μόντι στο Κίεβο, συνέντευξη στην ανταποκρίτρια του Ινδικού αγγλόφωνου περιοδικού The News Analytics Journal, Rovena Gerka, παραχώρησε ο Θράσος Ευτυχίδης 

Πώς θα αξιολογούσατε τη σημασία των επισκέψεων του πρωθυπουργού Μόντι τόσο στην Ουκρανία όσο και στη Ρωσία;

Για να μπορέσουμε να αξιολογήσουμε τη σημασία των επισκέψεων του Πρωθυπουργού Μόντι σε Ρωσία και Ουκρανία θα πρέπει να δούμε τις συγκεκριμένες επισκέψεις μέσα στο πλαίσιο που θέτουν οι εξελίξεις.

Ως γενική παρατήρηση θα έλεγα ότι, οποιαδήποτε κίνηση – προσπάθεια διαμεσολάβησης, ανεξάρτητα των λόγων για τους οποίους πραγματοποιείται αλλά και των παραγόμενων ή όχι αποτελεσμάτων αφήνει ένα θετικό αποτύπωμα που η κάθε πλευρά αξιοποιεί με το δικό της τρόπο.

H Ινδία λόγω κύρια των σχέσεων της με τη Μόσχα έχει δεχθεί πιέσεις να αναλάβει ένα διαμεσολαβητικό ρόλο που αν και η ίδια αρνείται, είναι υποχρεωμένη να ασκήσει λόγω του ειδικού της βάρους στην περιοχή αλλά και του αντίπαλου γι αυτήν δέους της Κίνας.

Η Ινδία αντιλαμβάνεται ότι η συνέχιση του πολέμου ενισχύει ακόμη περισσότερο τη στρατηγική σχέση Ρωσίας - Κίνας  και αυτό δε συμφέρει στους δικούς της μακροχρόνιους στρατηγικούς σχεδιασμούς.

Τι ρόλο παίζει η Ινδία στις διπλωματικές σχέσεις μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας;

Προς το παρόν δε θα μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε κάποιον ειδικότερο ρόλο στις διπλωματικές σχέσεις των δύο χωρών. Η Ινδία έρχεται προς το παρόν διακριτικά να προστεθεί σε μια σειρά χωρών που λειτουργούν ως δίαυλοι επικοινωνίας μεταξύ των δύο εμπόλεμων χωρών. Φυσικά, λόγω μεγέθους δε θα μπορούσε να ασχοληθεί με δευτερεύοντα ζητήματα. Είναι λοιπόν ένας δίαυλος επικοινωνίας ως προς το κύριο ζητούμενο που είναι ο τερματισμός του πολέμου.

Η ίδια δηλώνει: «την ισχυρή δέσμευση να υποστηρίξει μια έγκαιρη, διαρκή και ειρηνική διευθέτηση της σύγκρουσης».

Αναμένετε ότι αυτές οι επισκέψεις θα έχουν ουσιαστικό αντίκτυπο στις διμερείς σχέσεις μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας;

Η άποψή μου είναι ξεκάθαρη ως προς αυτό και είναι όχι. Τουλάχιστον στην παρούσα φάση. Αυτό οφείλεται κύρια στη δυσπιστία με την οποία αντιμετωπίζετε και από τις δύο πλευρές.

Η Ουκρανία τονίζει ιδιαίτερα τη συμμετοχή της στην διάσκεψη ειρήνης στην Ελβετία και την παραδοχή ότι η λύση θα πρέπει να είναι σύμφωνη με τις αρχές του ΟΗΕ διασφαλίζοντας την ανεξαρτησία και κυριαρχία των χωρών. Αντιλαμβάνεται βέβαια ότι αυτά είναι γενικόλογες διατυπώσεις. Η Ινδία παραμένει στρατηγικός εταίρος για τη Ρωσία και ένας από τους μεγαλύτερους πελάτες για το ρωσικό πετρέλαιο και όχι μόνο.

Η Ρωσία από την άλλη πλευρά βλέπει με σκεπτικισμό τις επισκέψεις Μόντι τόσο στην Ουκρανία, αλλά και νωρίτερα στην Πολωνία. Θεωρεί και ίσως όχι άδικα, ότι είναι αποτέλεσμα πιέσεων της Δύσης που επιθυμεί διακαώς μια Ινδική πρωτοβουλία που θα λειτουργήσει και ως αντίβαρο απέναντι στην Κίνα.

Η ίδια η Ινδία σπεύδει να δηλώσει ότι αρνείται το ρόλο του διαμεσολαβητή, παραμένει στρατηγικός εταίρος της Ρωσίας και ο ίδιος ο Μόντι έσπευσε άμεσα μετά τη λήξη της επίσκεψης στην Ουκρανία να επικοινωνήσει με τον Πούτιν για να τον ενημερώσει για τις συνομιλίες που είχε.

Είναι σαφές σε όλους ότι ο Ναρέντρα Μόντι έχει δική του ατζέντα και διαφοροποιείται σε σχέση με ρόλους που θα ήθελε η δύση να του αναθέσει κερδίζοντας το σεβασμό και την προσοχή αλλά και διασφαλίζοντας τα μέγιστα δυνατά οφέλη για τη χώρα του.  

Κατά τη γνώμη σας, μπορεί η Ινδία να διαδραματίσει εποικοδομητικό ρόλο στην αντιμετώπιση της σύγκρουσης μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας;

Αδιαμφισβήτητα ναι. Η Ινδία με την μέχρι στιγμής υπεύθυνη στάση της απέναντι στην κρίση, έχει αποδείξει ότι θα μπορούσε να αποτελέσει έναν αξιόπιστο συνομιλητή και να συμβάλει εποικοδομητικά στον διάλογο για τον τερματισμό της σύγκρουσης.

Αυτό οφείλεται σε τρεις βασικούς παράγοντες που τη διαφοροποιούν από άλλους φιλόδοξους διαπραγματευτές.

Πρώτον, η Ινδία είναι η μεγαλύτερη Δημοκρατία στον κόσμο και διαφοροποιείται σαφώς ως προς αυτό από άλλες χώρες που θα επιθυμούσαν διακαώς να ασκήσουν ένα ρόλο μεσολαβητή.

Δεύτερον,  η Ινδία είναι ένας από τους ηγέτες στον Παγκόσμιο Νότο. Πρόκειται για μια χώρα που δεν έχει την ίδια επιρροή στη Μόσχα με την Κίνα, αλλά ταυτόχρονα, χάρη στην ουδετερότητα και την ακρίβεια των φιλοδοξιών της, έχει τεράστια επιρροή σε άλλα κράτη της Ασίας και εν μέρει στην Αφρική, την οποία η Μόσχα κατά κύριο λόγο, αλλά και η Ουκρανία και η Δύση δεν μπορούν να αγνοήσουν.

Τρίτον, η Ινδία σε αντίθεση με την Κίνα δεν βρίσκεται σε τροχιά σύγκρουσης με τα εμπλεκόμενα μέρη και κύρια με την Δύση.

Ποιές διπλωματικές εξελίξεις μπορούμε να περιμένουμε μετά από αυτές τις επισκέψεις;

Θα ήταν υπερβολή να αναμένουμε άμεσα διπλωματικές εξελίξεις από αυτές τις επισκέψεις. Δυστυχώς η εικόνα στα μέτωπα του πολέμου δε μας επιτρέπει βραχυχρόνια την αισιοδοξία.

Το σημαντικό όμως είναι ότι οι τρείς κινήσεις του Ναρέντρα Μόντι, επίσκεψη στη Ρωσία και συνάντηση με τον Πρόεδρο Πούτιν στις 7 Ιουλίου, επίσκεψη στην Ουκρανία και συνάντηση με τον Πρόεδρο  Ζελένσκι στις 23 Αυγούστου και τηλεφωνική επικοινωνία και ενημέρωση του Προέδρου Πούτιν στις 28 Αυγούστου, δημιουργούν μια σοβαρή κινητικότητα.

Η πρωτοβουλία των εξελίξεων και των επόμενων κινήσεων βρίσκεται στα χέρια της Ινδίας.

Τα αποτελέσματα σε διπλωματικό επίπεδο αργά ή γρήγορα πιστεύω θα επιβεβαιώσουν τους μέχρι τώρα ινδικούς χειρισμούς.

Είναι λογικό να προβλεφθούν οποιεσδήποτε απτές βελτιώσεις στην κατάσταση σύγκρουσης μετά από αυτές τις επισκέψεις;

Θα μπορούσαμε λογικά να περιμένουμε κάποιες βελτιώσεις αλλά δυστυχώς οι εξελίξεις στον τομέα των στρατιωτικών επιχειρήσεων των δύο πλευρών έρχονται να αμφισβητήσουν τη λογική μας.

Αυτό που ίσως δώσει άμεσα και απτά αποτελέσματα αφορά ίσως τον ανθρωπιστικό τομέα με την παροχή ανθρωπιστικής και ιατρικής βοήθειας αλλά και άλλες δευτερεύουσας σημασίας κινήσεις που απομένει να επιβεβαιωθούν.

Ποια είναι η σημασία της θέσης της Κίνας σε σχέση με τις επισκέψεις του πρωθυπουργού Μόντι;

Απ’ όσο γνωρίζω, δεν έχει υπάρξει επίσημη αντίδραση της Κίνας μέχρι αυτή τη στιγμή. Με δεδομένο τις σχέσεις των δύο πλευρών θα πρέπει να θεωρείται σίγουρο ότι η Κίνα παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις.

Οι θέσεις των δύο χωρών για όσους δεν γνωρίζουν σε βάθος τις εξελίξεις στη Νότια Ασία, φαντάζουν ταυτόσημες. Και οι δύο χώρες έχουν αρνηθεί παρά τις πιέσεις να προχωρήσουν σε απευθείας καταδίκη της ρωσικής επιθετικότητας. Και οι δύο χώρες διατηρούν σταθερά αναπτυσσόμενες οικονομικές σχέσεις με τη Ρωσία. Η μεν Κίνα δια του Προέδρου Σι κάνει λόγο για στρατηγική συμμαχία «χωρίς όρια», η δε Ινδία διατηρεί στρατηγική εταιρική σχέση με ορίζοντα το 2030.

Αν και με την πρώτη ματιά δεν φαίνονται, πρακτικά υπάρχουν μεγάλες διαφοροποιήσεις. Η κυριότερη από αυτές είναι η αποδοχή από τις εμπλεκόμενες άμεσα ή έμμεσα στη σύγκρουση χώρες.

Πολύ δύσκολα η Ουκρανία και η Δύση θα δέχονταν τη  διαμεσολάβηση της σαφώς τοποθετημένης ως προς τη σύγκρουση Κίνας. Αυτό αποτελεί ένα μεγάλο πλεονέκτημα για την Ινδία και την πολιτική Μόντι.

Εδώ στη Δύση η πλειοψηφία των πολιτών μη γνωρίζοντας σε βάθος τις σχέσεις Ινδίας – Κίνας, δεν μπορεί να κατανοήσει τις βαθιές αλλαγές που έχουν επέλθει στις συμμαχίες και τις δεσμεύσεις των χωρών τις τελευταίες δεκαετίες. Η έλλειψη ενημέρωσης ίσως να αποτελεί ένα τεράστιο μείον για τις διπλωματικές προσπάθειες και των δύο χωρών και ίσως περισσότερο της Ινδίας.

Πρέπει να περιμένουμε ουσιαστικές αλλαγές ως αποτέλεσμα αυτής της διπλωματικής δέσμευσης;

Η απάντηση είναι ναι. Η ισχυρή δέσμευση της Ινδίας στην υποστήριξη μιας έγκαιρης, διαρκούς ειρηνικής διευθέτησης της σύγκρουσης δημιουργεί τις προϋποθέσεις ουσιαστικών αλλαγών τόσο βραχυπρόθεσμων όσο και μακροπρόθεσμων.

Κλειδί στις διεργασίες που θα ακολουθήσουν ίσως αποτελεί η επερχόμενη σύνοδος των BRICS στο Καζάν της Ρωσίας, όπου πιθανότατα θα υπάρξει συνάντηση των ηγετών Ινδίας, Ρωσίας και Κίνας.

Η ουσιαστικότερη αλλαγή που ίσως προκύψει, όχι άμεσα, είναι η συμμετοχή και των δύο πλευρών σε μια διαπραγμάτευση για τη λήξη του πολέμου με την κυρίαρχη παρουσία της Ινδίας.

Σε ποιο βαθμό η προοπτική της Ινδίας επηρεάζει τόσο τη Ρωσία όσο και την Ουκρανία;

Πιστεύω ότι η Ινδική πρωτοβουλία μπορεί υπό προϋποθέσεις να αποτελέσει τον καταλυτικό παράγοντα σε επερχόμενες πιθανές διεργασίες.

Αυτό βέβαια θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από τον παράγοντα εμπιστοσύνη που απ’ ότι φαίνεται έχει αρχίσει να οικοδομείται αργά αλλά σταθερό.

Ο ρόλος της Ινδίας ως κύριου διαπραγματευτή, για τους λόγους που εξήγησα και παραπάνω, δίνει επιτέλους τη δυνατότητα και στις δύο πλευρές να έρθουν σε άμεση επαφή και διαπραγμάτευση.

Δεν είναι κάτι που θα γίνει άμεσα. Η είσοδος όμως της ισχυρής Ινδίας στη διαδικασία επίλυσης της σύγκρουσης, δημιουργεί προοπτικές και γεννά ελπίδες.

Πως είναι εφικτό για την Ινδία να διατηρήσει υποστηρικτικές σχέσεις τόσο με την Ουκρανία, όσο και με την Ρωσία και ποια είναι τα υποκείμενα κίνητρα.

Η μέχρι τώρα πράξη έχει αποδείξει περίτρανα ότι η Ινδία, παρά το δύσκολο διεθνές περιβάλλον και τις επιμέρους πιέσεις, μπορεί και  καταφέρνει κάτι τέτοιο και οι επισκέψεις Μόντι σε Ρωσία και Ουκρανία έρχονται να το επιβεβαιώσουν.

Πέραν των δεσμεύσεων για ειρηνική επίλυση της σύγκρουσης, η Ινδία αργά αλλά σταθερά οικοδομεί νέες στρατηγικές εταιρικές σχέσεις όχι μόνο με τη Ρωσία και την Ουκρανία, αλλά και με άλλες χώρες στην περιοχή. Πριν την επίσκεψη στο Κίεβο, είχε προηγηθεί η επίσκεψη Μόντι στην Πολωνία και η συνάντηση με τον Πολωνό πρωθυπουργό Τουσκ.

Με την μέχρι τώρα υπεύθυνα ουδέτερη στάση της η Ινδία έχει επιτρέψει τη λειτουργία των οικονομικών και εμπορικών της σχέσεων χωρίς προβλήματα. Αυτό αναμένεται να συνεχιστεί.

Πέρα και από αυτό η ουσιαστική συνεισφορά στην ειρηνική επίλυση της σύγκρουσης δημιουργεί πολλαπλασιαστικά οφέλη για την Διεθνή θέση της χώρας σε όλους σχεδόν τους τομείς. 

Τα κίνητρα επομένως παραμένουν ισχυρά και αναμένουμε τη συνέχεια με τη σιγουριά ότι οι κινήσεις που θα ακολουθήσουν θα είναι προσεχτικά ασφαλείς.

Ακολουθεί το αγγλικό πρωτότυπο της συνέντευξης:

THRASYVOULOS EFTYCHIDIS

Answers to your questions

In order to be able to evaluate the importance of Prime Minister Modi's visits to Russia and Ukraine, we should see the specific visits in the context of the developments.

As a general observation – thesis, I would say that any movement  - attempt for mediation, regardless of the reasons for which it is carried out and the results produced or not, leaves a positive imprint that each side uses in its own way.

India, mainly because of its relations with Moscow, has been pressed into a mediating role which, although it itself refuses, it is obliged to exercise because of its special weight in the region and its rival awe, China.

India perceives that the continuation of the war further strengthens the Russia-China strategic relationship and this is not in the interest of its own long-term strategic planning.

 At the moment we could not recognize any special role in the diplomatic relations between the two countries. India is now coming unobtrusively to join a number of countries that act as channels of communication between the two fighting countries. Of course, due to its size it would not be able to deal with secondary issues. So it is a channel of communication regarding the main issue which is to end the war.

It states: "the strong commitment to support an early, lasting and peaceful settlement of the conflict".

 My point is clear on this and it is no. At least in this stage. This is mainly due to the mistrust India faces from both sides.

Ukraine particularly emphasizes Indias participation in the peace conference in Switzerland and the recognition that the solution should be in accordance with the principles of the UN, ensuring the independence and sovereignty of the countries. Of course Ukraine realizes that these are general formulations. India remains a strategic partner for Russia and one of the largest customers for Russian oil and not only.

Russia, on the other side, is skeptical of Modi's visits both to Ukraine and earlier to Poland. Russia believes, and perhaps not unjustly, that it is the result of pressure from the West, which is eager for an Indian initiative that will also act as a counterweight to China.

India itself is quick to state that it refuses the role of mediator, remains a strategic partner of Russia, and Modi himself rushed immediately after the end of the visit to Ukraine to contact President Putin and inform him about the talks he had.

It is clear to all that Narendra Modi has his own agenda and he is differentiating himself from roles that the west would like to assign him by gaining respect and attention but also ensuring the maximum possible benefits for his country.

 Undeniably yes. India, with its responsible attitude towards the crisis so far, has proven that it could be a reliable interlocutor and contribute constructively to the dialogue to end the conflict.

This is due to three main factors that differentiate her from other ambitious negotiators.

First, India is the largest Democracy in the world and is clearly differentiated in this respect from other countries that would be eager to play a mediatory role.

Second, India is one of the leaders in the Global South. This is a country that does not have the same influence on Moscow as China, but at the same time, thanks to its neutrality and the precision of its ambitions, it has a huge influence on other states in Asia and partly in Africa, which Moscow primarily, but also both Ukraine and the West cannot ignore.

Thirdly, India unlike China is not on a collision course with the parties involved and mainly with the West.

 It would be an exaggeration to expect immediate diplomatic developments from these visits. Unfortunately, the picture on the war fronts does not allow us to be optimistic in the short term.

But the important thing is that Naredra Modi’s three moves, visit to Russia and meeting with President Putin on July 7, visit to Ukraine and meeting with President Zelensky on August 23 and communication and briefing with President Putin on August 28, create a serious mobility.

The initiative of developments and next moves lies in the hands of India. The results at the diplomatic level sooner or later I believe will confirm the Indian manipulations so far.

 We could logically expect some improvements but unfortunately the developments in the field of military operations of the two sides come to challenge our logic.

What may give immediate and tangible results may concern the humanitarian sector with the provision of humanitarian and medical aid but also other secondary movements that remain to be confirmed.

 As far as I know, there has been no official reaction from China so far. Given the relations between the two sides, it should be considered certain that China is closely monitoring the developments.

The positions of the two countries for those who do not know in depth the developments in South Asia, seem identical. Both countries have refused despite pressure to directly condemn Russian aggression. Both countries maintain steadily growing economic relations with Russia. China, through President Xi, speaks of a strategic alliance "without limits", while India maintains a strategic partnership with a horizon of 2030.

Although they do not appear at first glance, in practice there are great differences. The main one is the acceptance by the countries directly or indirectly involved in the conflict. Ukraine and the West would hardly accept the mediation of China, which is clearly positioned for the conflict. This is a big advantage for India and Modi’s policy.

Here in the West, the majority of citizens not knowing India-China relations in depth, cannot understand the profound changes that have taken place in the countries' alliances and commitments in recent decades. The lack of awareness might be a huge minus for the diplomatic effort of both countries and perhaps more so for India.

 The answer is yes. India's strong commitment to supporting an early, lasting peaceful settlement of the conflict creates the conditions for meaningful change in both the short and long term.

The upcoming BRICS summit in Kazan, Russia, where the leaders of India, Russia and China will probably meet, may be key to the processes that will follow.

The most substantial change that may occur, not immediately, is the participation of both sides in a negotiation to end the war with the dominant presence of India.

 I believe that the Indian initiative can, under certain conditions, be the catalyst for possible future processes.

Of course, this will depend to a large extent on the trust factor which seems to have begun to build slowly but steadily.

India’s role as main mediator, for the reasons I explained above, finally enables both sides to come into direct contact and negotiations.

It's not something that will happen immediately. However the entry of powerful India into the conflict resolution process creates prospects and gives rise to hopes.

 The practice so far has amply proved that India, despite the difficult international environment and individual pressures, can and does achieve this and Modi's visits to Russia and Ukraine come to confirm this.

Apart from commitments to peaceful resolution of the conflict, India is slowly but surely building new strategic partnerships not only with Russia and Ukraine, but also with other countries in the region. The visit to Kiev was preceded by Modi's visit to Poland and the meeting with Polish Prime Minister Tusk.

India’s responsibly neutral position has allowed its economic and trade relations to function smoothly. This is expected to continue.

Beyond that, the substantial contribution to the peaceful resolution of the conflict creates multiplier benefits for the country's international position in almost all areas of interest.

Incentives therefore remain strong and we look forward with confidence that the moves ahead will be cautiously safe.

 

Θυμάστε; Κάποτε μιλούσαμε για τον Απόδημο Ελληνισμό...

 Του Θράσου Ευτυχίδη

Αφορμή γι αυτό το άρθρο στάθηκε μια δημοσίευση του καλού φίλου - ομοϊδεάτη θα έλεγα Γιάννη Παρασκευάκου. Ο αγαπητός Γιάννης είναι μέλος του ΔΣ στο Εμπορικό Επιμελητήριο Πειραιά και Πρόεδρος της Επιτροπής Ελληνισμού των AHEPA HJ-10 "PERICLES".

Τώρα θα μου πείτε, εδώ δεν έχουμε να πληρώσουμε το ρεύμα θα ασχοληθούμε με τον Απόδημο Ελληνισμό, τον Ελληνισμό της Διασποράς;

Και όμως, κάποτε μιλούσαμε ως χώρα και είχαμε πολιτική για το μεγάλο όπλο της Ελλάδας που λέγεται Ελληνισμός της Διασποράς, είχαμε το Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού, διατηρούσαμε μια μόνιμη επαφή. Λειτουργούσανε Δίκτυα του Ελληνισμού, Αιρετών, Επιχειρηματιών κλπ κλπ. Μετά κρίναμε ότι κάτι δε λειτουργεί καλά, ότι το ΣΑΕ κοστίζει πολύ, ότι ο γυαλός στράβωσε και τ αφήσαμε στην άκρη.

Όταν μια χώρα έχει συνολικό πληθυσμό κοντά στα 10 εκατ. και απόδημους άλλα 7,5, η αδιαφορία γι αυτό το κομμάτι του Ελληνισμού και η έλλειψη συγκεκριμένης πολιτικής και δράσεων που θα αξιοποιούν αυτό το τεράστιο πλεονέκτημα, μπορεί να αποβεί μοιραία. 

Και φυσικά δεν μπορώ να μην αναφέρω και τον απόλυτο αποκλεισμό μεγάλων κομματιών του Ελληνισμού που βρέθηκαν στη "λάθος" πλευρά της ιστορίας, όπως ο Ελληνισμός της Κριμαίας και ο Ελληνισμός της Ανατολικής Ουκρανίας. Τους παρατήσαμε ΑΠΟΛΥΤΑ. Σα να σταμάτησαν υπό τις επικρατούσες συνθήκες να είναι Έλληνες...  

Έγραψε λοιπόν ο πολύπειρος Γιάννης πέντε απλές αλήθειες τηλεγραφικά διατυπωμένες:

• "Ο Έλληνας έχει Ψυχή Καρδιά και Νοημοσύνη και οι Απόδημοι τα έχουν ανεπτυγμένα σε υψηλό επίπεδο.
• Κομβικό σημείο τής επικοινωνίας μαζί τους είναι να κρατάς το το κλειδί τής αλήθειας έτσι ώστε να σου ανοίξουν την πόρτα της ψυχής τους και να σε υποδεχτούν ως αδελφό.
• Μοναδικός σκοπός πού πρέπει να διέπει όλους είναι ο ανιδιοτελής αγώνας για την ανάδειξη του Ελληνισμού.
• Η Γλώσσα η Ιστορία και Δημιουργικός Πολιτισμός είναι το Α καί τό Ω.
• Η προσέγγιση των προβλημάτων πού απασχολούν τους Απόδημους είναι θέμα Ιεράρχησης και Στόχων.
• Θα πρέπει θέματα πού αναδεικνύουν οι Απόδημοι να εξετάζονται και όσα θεωρούνται ότι έχουν την δυνατότητα να υλοποιηθούν να εγκρίνονται.
• Όσα δεν έχουν τις προδιαγραφές υλοποίησης με ξεκάθαρο τρόπο να αποσύρονται με ξεκάθαρη στάση ότι αυτά δεν μπορούν να γίνουν.
• Για να διατηρηθεί ο πραγματικός Ελληνισμός θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι Ελληνισμός είναι ΙΈ-ΙΔΕΑ και δεν έχει σχέση με Συμφέροντα Πολιτική και Διαπλοκές.
• Όλοι μαζί πειθαρχημένοι και με δημιουργική εργασία να εκτελέσουμε προγράμματα πού θα αναδείξουν τον Ελληνισμό στα πέρατα του κόσμου."

Πρακτικά με πέντε προτάσεις τα είπε όλα. Αισθάνθηκα την ανάγκη να επικοινωνήσω μαζί του. Μιλήσαμε και του θύμησα το Κέντρο Μελέτης και Ανάπτυξης του Ελληνικού Πολιτισμού της Μαύρης Θάλασσας και το τεράστιο πρωτοποριακό έργο που προσέφερε στις Παρευξείνιες χώρες. 

Του μίλησα και για τις δικές μου αιρετικές απόψεις. Υπάρχουν συγκεκριμένες διαφορές στις ανάγκες του Ελληνισμού σε κάθε χώρα. Διαφορετικά πράγματα χρειάζονται οι Απόδημοι των ΗΠΑ και διαφορετικά οι "γηγενείς" ελληνικοί πληθυσμοί στην Παρευξείνια Ζώνη. 

Ναι, η Γλώσσα και ο Πολιτισμός είναι το Α και το Ω. Αλλά οι Έλληνες της Παρευξείνιας Ζώνης δεν εγκατέλειψαν τις πατρογονικές τους εστίες για να μάθουν ελληνικά και να χορεύουν τσάμικο. Ήταν η οικονομική ανέχεια. Η έλλειψη οποιασδήποτε πολιτικής για ελληνική επιχειρηματική διείσδυση που θα έδινε ζωή στην περιοχή. Δείτε τη συμβαίνει στη Βόρεια Ήπειρο..

Μιλήσαμε ώρα και συμφωνήσαμε. Είναι η ώρα να προσπαθήσουμε και πάλι. Με ένα νέο σχέδιο, ενεργοποιώντας αμφίδρομα την τεράστια δύναμη του Ελληνισμού.

Σε κάθε περίπτωση οφείλουμε τελικά να μην τους ξεχνάμε γιατί στο τέλος θα μας ξεχάσουν κι αυτοί.

Κλείνω με ένα μεγάλο ευχαριστώ στο Γιάννη Παρασκευάκο που επαναφέρει το θέμα σε συζήτηση. 

Ποιος ξέρει; Ίσως κάποιος να αποφασίσει να το σκεφθεί επιτέλους,

 

50 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ. ΑΡΚΕΤΑ.

 Του Θράσου Ευτυχίδη

50 Χρόνια συμπληρώνονται αύριο από την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο και την κατοχή Κυπριακού εδάφους και στα πλαίσια αυτά ο Πρωθυπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης, αλλά και οι Πρόεδροι του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ανδρουλάκης και του ΣΥΡΙΖΑ, Στέφανος Κασσελάκης θα βρεθούν αύριο στο νησί για τις εκδηλώσεις της θλιβερής επετείου.

Στην απέναντι πλευρά θα βρεθεί ο Πρόεδρος της Τουρκίας κ. Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και πλειάδα Τούρκων επισήμων για να παρευρεθούν στις πανηγυρικές εκδηλώσεις του ψευδοκράτους. Πανηγυρικές εκδηλώσεις στις οποίες θα συμμετάσχει ο στόλος της Τουρκίας με το Anadolou και άλλα 50 πλοία !!!, αλλά και η Τουρκική Πολεμική Αεροπορία.

Το μήνυμα είναι σαφές και το κοντράστ της εικόνας πραγματικά καταλυτικό. Πρακτικά ο Έλληνας Πρωθυπουργός και το ελληνικό πολιτικό προσωπικό θα τεθεί σε διήμερο ναυτικό και αεροπορικό αποκλεισμό από τις τουρκικές δυνάμεις.

Την ίδια ώρα φαίνεται να έχουν ξεκινήσει και πάλι οι διεργασίες μέσω του ΓΓ του ΟΗΕ κ. Γκουτιέρες για την εξεύρεση "μόνιμης και βιώσιμης λύσης" για το Κυπριακό. Λύσης που θα κινείται στο γενικό πλαίσιο που είχε τεθεί και στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας το 2017.

Ουσιαστικά το σχέδιο Ανάν που απορρίθφηκε από τον Κυπριακό Λαό το 2014 επανέρχεται πιο καλοφτιαγμένο, πιο ελκυστικό, πιο ευκολοχώνευτο, Αναπόφευκτα δημιουργούνται μια σειρά ερωτήματα που αν και η απάντηση είναι προφανής, εντούτοις καλό είναι να επαναλαμβάνονται για να γνωρίζουμε που βρισκόμαστε και που πηγαίνουμε:

1. Υπάρχει ειλικρινά έστω και ένας, ένας πολιτικός ή πολίτης της Ελλάδας ή της Κύπρου που να πιστεύει σε δίκαιη λύση;

2. Υπάρχει πραγματικά κάποιος που να πιστεύει ότι 50 χρόνια μετά θα μπορούσαν μέσα από μια διαπραγμάτευση να υπάρξουν πρακτικά οφέλη που θα μπορούσαν δυνητικά να οδηγήσουν σε επανένωση - ενσωμάτωση των τουρκοκυπρίων σε μια ενιαία Κυπριακή κοινωνία, σε ένα ενιαίο κράτος;

Δεν χρειάζεται να απαντήσει κάποιος. Η στάση της Τουρκίας, δεν επιτρέπει παρερμηνείες. Και φυσικά σε καμία περίπτωση δεν κατηγορώ την Τουρκία για ότι κάνει. Έχω μάθει να ερμηνεύω τη στάση κάποιων σε κάποια ζητήματα τοποθετώντας τον εαυτό μου στη θέση τους. Η Τουρκία λοιπόν κάνει αυτό που πρέπει να κάνει εξυπηρετώντας τα δικά της εθνικά συμφέροντα, σε μια σταθερή πορεία από το 1974 και μετά. Δεν άλλαξε και δεν προτίθεται να αλλάξει. Πολύ δε περισσότερο με τις σημερινές συνθήκες και την ανακάλυψη κοιτασμάτων φυσικού αερίου. 

Η στάση της ήταν και παραμένει σταθερή και οι ενέργειές της απόλυτα προβλέψιμες, αιφνιδιάζουν μόνο τους παρουσιαστές στα ΜΜΕ γιατί απλά η αύξηση της έντασης ή οι αύξηση των προκλήσεων πουλάει. Αδυνατώ να πιστέψω ότι με τις κινήσεις της η Τουρκία αιφνιδιάζει κάποιων από το πολιτικό προσωπικό είτε της Ελλάδας, είτε της Κύπρου. Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, μάλλον θα πρέπει να μετακομίσουμε σε άλλη χώρα.

Επομένως το κυρίαρχο ζήτημα που μπαίνει είναι η δική μας στάση, η αντίδραση των δικών μας πολιτικών ελίτ. Γιατί δεν υπάρχει μια σαφής γραμμή; Γιατί μπαίνουμε κάθε φορά σε μια ατέρμονη και αναποτελεσματική διαπραγμάτευση; Γιατί επιτρέπουμε στην Τουρκία να έχει μονίμως οφέλη από τέτοιες διαδικασίες; Πως αξιοποιούμε τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας κλπ κλπ;.  Γιατί στο βωμό της όποιας διευθέτησης, είμαστε έτοιμοι να παραχωρήσουμε κυριαρχικά μας δικαιώματα; Γιατί επιτρέψαμε το σπάσιμο του αποκλεισμού και το de facto πρακτικό άνοιγμα του "αποκλεισμένου" ψευδοκράτους; Γιατί δεν έχουμε εναντιωθεί στο άνοιγμα γραφείων - αντιπροσωπειών και προξενικών τμήματων, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των ΗΠΑ, της Ρωσίας; Πως όντας χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επιτρέπουμε τις αγοροπωλησίες περιουσιών, τις εμπορικές δραστηριότητες, τον τουρισμό μεταξύ Ε.Ε. και ψευδοκράτους; Τι έχουμε πρακτικά και ουσιαστικά κερδίσει από το άνοιγμα διελεύσεων από και προς τα κατεχόμενα; Γιατί δεν επιβάλλουμε το κλείσιμο του αεροδρομίου και των λιμένων του ψευδοκράτους;  Απλές ερωτήσεις που όμως θα παραμείνουν αναπάντητες και άπειρες οι δικαιολογίες. 

Π.χ. θα πει κάποιος από τους ιθύνοντες για το αεροδρόμιο, ότι ουσιαστικά δέχεται πτήσεις από και προς την Τουρκία μόνο, ότι δεν αναγνωρίζεται από τους διεθνείς αεροπορικούς οργανισμούς. Ναι, δεν μπορούμε να επιβάλλουμε το κλείσιμο των πτήσεων από την Τουρκία. Μπορούμε όμως να απαγορέψουμε την πώληση τουριστικών πακέτων από την Ευρωπαϊκή Ένωση, να απαγορέψουμε τις αγοροπωλησίες κατεχόμενων περιουσιών. Δεν το κάνουμε.

Το Κυπριακό όλα αυτά τα χρόνια αντιμετωπίζετε σαν μια καυτή πατάτα. Το ξεχνάμε για να μη χαλάσουμε τη σούπα της ελληνοτουρκικής προσέγγισης, Το θυμόμαστε όταν έρχεται μια νέα πρόταση προς διαπραγμάτευση. Είμαστε έτοιμοι να συζητήσουμε για το οτιδήποτε αρκεί να μπορούμε να ισχυριστούμε ότι επιτέλους το λύσαμε.

Προσωπικά μου προκάλεσε εντύπωση η επιδερμική έστω αναφορά του Πρωθυπουργού κ. Κυριάκου Μητσοτάκη στο Κυπριακό μετά από πέντε τουλάχιστον χρόνια αφωνίας. Με το άκουσμά της, έγινε αντιληπτό ότι πάλι κάτι βρίσκεται στα σκαριά. Άλλη μια λύση, άλλη μια ήττα.

Υπάρχει λύση; 

Η θέση μου είναι γνωστή επάνω σ αυτό. Η μοναδική μόνιμη βιώσιμη λύση είναι η απελευθέρωση των κατεχόμενων και η ενοποίηση - ενσωμάτωση των τουρκοκυπρίων στο Κυπριακό Κράτος. Αυτός πρέπει να είναι ο στόχος.

ΔΗΛΑΔΗ:

• Πλήρης αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων
• Επιστροφή των προσφύγων σε συνθήκες ασφάλειας
• Επαναπατρισμός των εποίκων 
• Κατάργηση των εγγυητικών δικαιωμάτων 
• Ένα κράτος, μία υπηκοότητα

 Η συνήθης ερώτηση που δέχομαι όταν εκφράζω μια τέτοια θέση είναι αν πιστεύω ότι κάτι τέτοιο μπορεί να επιτευχθεί χωρίς πόλεμο. Και εδώ ακριβώς μπαίνει το ζήτημα της στρατηγικής για την επιτυχία του στόχου. Η αξιοποίηση των ευκαιριών που παρουσιάζονται στο Διεθνές περιβάλλον. 

Και εδώ θα μου επιτρέψετε να δώσω δύο χτυπητά παραδείγματα αντίδρασης της Διεθνούς Κοινότητας σε αντίστοιχες περιπτώσεις.

Το πρώτο παλιό. Στις 2 Αυγούστου του 1990, το Ιράκ εισέβαλε στο Κουβέιτ. Σχεδόν αμέσως σχηματίσθηκε μια συμμαχία 35 κρατών υπό την ηγεσία των ΗΠΑ και την αιγίδα του ΟΗΕ που απελευθέρωσε το Κουβέιτ στις 27 Φεβρουαρίου του 1991.

Το δεύτερο είναι η Ουκρανία σήμερα. Η αντίδραση της Δύσης απέναντι στη ρωσική εισβολή με την αποστολή εξοπλισμού και τη στήριξη σε κάθε επίπεδο. Στήριξη στην οποία συμμετέχει, αν όχι πρωτοστατεί η χώρα μας. Περίπτωση παράνομης εισβολής και κατοχής με χρήση ίδιων δικαιολογιών από τον επιτιθέμενο - Ρωσία, όπως αυτών της Τουρκίας το 1974. Και όμως τόσο η Ελληνική, όσο και η Κυπριακή ηγεσία αρνούνται να συσχετίσουν σε Διεθνές επίπεδο τις δύο όμοιες καταστάσεις παραβίασης του Διεθνούς Δικαίου. 

Υπάρχουν εργαλεία στη Διεθνή πολιτική που θα επιβάλλουν την τήρηση των Αρχών του Διεθνούς Δικαίου στην Τουρκία. Η απάντηση είναι σαφέστατα ΝΑΙ. Εργαλεία όπως κυρώσεις οικονομικές και άλλες, Αμυντικές, με τον εξοπλισμό της Κύπρου με σύγχρονα οπλικά συστήματα που θα διασφαλίσουν την ασφάλεια των Κυπρίων Πολιτών. Κίνητρα για την εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου.

Πρακτικά αυτό που επιμένω να λέω είναι ότι δεν αρκεί να σέβεσαι το Διεθνές Δίκαιο, αλλά θα πρέπει και να το ασκείς. Θα πρέπει να καταδείξεις την προσήλωση στον στόχο και να ζητήσεις την αντίδραση. Θα πρέπει να χτίσεις συμμαχίες όχι στη βάση των συμφερόντων των "συμμάχων", αλλά στη βάση και των δικών σου εθνικών συμφερόντων. 

Όσο εμφανιζόμαστε δεχτικοί και υποχωρητικοί σε σχέδια που απέχουν από το στόχο. Όσο δεχόμαστε να συζητάμε για Διζωνικές Δικοινοτικές Ομοσπονδίες θα συνεχίσουμε να υποθηκεύουμε την εθνική υπόθεση. 

Χτυπάω το καμπανάκι του κινδύνου. Οδηγούμαστε και μαθηματικά στην οριστική απώλεια της Κύπρου.

Θα πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε ότι δεν είναι στραβός ο γυαλός. Εμείς στραβά αρμενίζουμε.

 

«Ένα κρυφό σύμπαν πόνου»: τα παιδιά των Παλαιστινίων που στέλνονται στη φυλακή

Το δημοσίευμα είναι παλιό ... αυτό δε σημαίνει ότι συμβαίνει μέχρι σήμερα. Το βρήκα στον GUARDIAN. Πριν ξεκινήσει ο νέος κύκλος αίματος. Αξίζει να το διαβάσετε. Θα σας βοηθήσει πιστεύω να κατανοήσετε τι συμβαίνει.

Μια νύχτα του 2005, ισραηλινοί στρατιώτες ήρθαν για τον έφηβο γιο της Huda Dahbour. Έλειψε για ενάμιση χρόνο. Η ζημιά που έγινε στην οικογένειά τους – και σε τόσους άλλους σαν κι αυτούς – ήταν ανυπολόγιστη

από Nathan Thrall

Η Ούντα Dahbour ήταν 35 ετών όταν μετακόμισε με τον σύζυγό της και τα τρία παιδιά της στη Δυτική Όχθη τον Σεπτέμβριο του 1995. Ήταν η δεύτερη επέτειος των συμφωνιών του Όσλο, οι οποίες δημιούργησαν θύλακες παλαιστινιακής αυτοδιοίκησης στα κατεχόμενα εδάφη. Η Ιερουσαλήμ ήταν ακόμα σχετικά ανοιχτή όταν έφτασαν στο East Sawahre, μια γειτονιά λίγο έξω από τις περιοχές της Ιερουσαλήμ που το Ισραήλ είχε προσαρτήσει το 1967. Η Ούντα ήταν σε θέση να στείλει τα παιδιά της στο σχολείο μέσα στην πόλη. Ήταν κάτω των 12 ετών και το Ισραήλ τους επέτρεψε να εισέλθουν χωρίς ειδική μπλε ταυτότητα. Αλλά με την πάροδο του χρόνου οι περιορισμοί αυξήθηκαν και από τη μια μέρα στην άλλη η Ιερουσαλήμ ήταν κλειστή για τους Παλαιστίνιους με σημεία ελέγχου, οδοφράγματα και αυστηρότερο καθεστώς αδειών. Σε μια περίπτωση, το σχολικό λεωφορείο εμποδίστηκε να φέρει τους μαθητές στο σπίτι τους στο Sawahre. Η Ούντα και οι μισοί γονείς της γειτονιάς πέρασαν το απόγευμα ψάχνοντας για τα παιδιά τους, τα οποία τελικά εμφανίστηκαν κατά τη δύση του ηλίου, αφού περπάτησαν αρκετές ώρες. Η Ούντα τους έβγαλε αμέσως από τα σχολεία τους στην Ιερουσαλήμ.

 

Ήταν μια μοιραία απόφαση. Μέχρι τότε, ο μεγαλύτερος γιος της, ο Χαντί, είχε ανταποκριθεί στη σημασία του ονόματός του – «ήρεμος». Ήταν ένα ήσυχο αγόρι που σπάνια έμπλεκε σε μπελάδες. Αυτό άλλαξε όταν έπρεπε να ξεκινήσει ένα νέο σχολείο, αυτό στο Abu Dis, το οποίο ήταν το κέντρο του Πανεπιστημίου al-Quds και ο τόπος συχνών συγκρούσεων μεταξύ της τοπικής νεολαίας και των ισραηλινών στρατιωτών. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης ιντιφάντα, της αιματηρής παλαιστινιακής εξέγερσης του 2000-2005 ενάντια στην κατοχή, το Ισραήλ απέκοψε τον Abu Dis από την Ιερουσαλήμ ανεγείροντας ένα τσιμεντένιο τείχος ύψους 8 μέτρων, το «διαχωριστικό τείχος». Ήταν μια καταστροφή για το Abu Dis, του οποίου οι επιχειρήσεις βασίζονταν σε μεγάλο βαθμό σε πελάτες από την πόλη. Τα καταστήματα έκλεισαν, οι αξίες της γης μειώθηκαν κατά περισσότερο από το ήμισυ, οι τιμές ενοικίασης σχεδόν κατά το ένα τρίτο και όσοι είχαν την οικονομική δυνατότητα να μετακομίσουν έφυγαν.

Ισραηλινά στρατεύματα στάθμευαν έξω από το σχολείο του Χαντί σχεδόν κάθε μέρα. Για την Ούντα, η παρουσία τους φαινόταν σχεδιασμένη για να προκαλέσει τους φοιτητές, ώστε να μπορέσουν στη συνέχεια να συλλάβουν όσο το δυνατόν περισσότερους από αυτούς. Οι στρατιώτες τους σταματούσαν κατά την έξοδό τους από τις τάξεις, τους παρέτασσαν στον τοίχο, τους υπέβαλαν σε ελέγχους και μερικές φορές τους χτυπούσαν επίσης.

Στη δουλειά της ως γιατρός με την UNRWA, την υπηρεσία αρωγής και εργασίας του ΟΗΕ για τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες, η Ούντα είδε πράγματα που την έκαναν να φοβάται για τους γιους της. Είχε δει έναν στρατιώτη να πυροβολεί ένα αγόρι που πέταξε μια πέτρα σε ένα τανκ. Οι στρατιώτες την εμπόδισαν να πάει να τον βοηθήσει καθώς έπεφτε στο έδαφος. Στο σπίτι της στο Sawahre, ακούγοντας τις νυχτερινές ειδήσεις για τις δολοφονίες και το κλείσιμο της Δυτικής Όχθης, δυσκολευόταν να κοιμηθεί. Ήξερε ότι ο Χαντί πετούσε πέτρες.

Το άγχος άρχισε να εμφανίζεται στο σώμα της. Ξεκίνησε με πονοκεφάλους που έγιναν σοβαροί. Στη συνέχεια, στη δουλειά μια μέρα είχε την αίσθηση του κρύου υγρού μέσα στο κεφάλι της. Είχε διπλή όραση και δυσκολία στο περπάτημα. Όταν γύρισε σπίτι, πήρε έναν υπνάκο και ξύπνησε 24 ώρες αργότερα. Η Ούντα κατάλαβε ότι ήταν σε κώμα, ένα σημάδι ότι μπορεί να είχε εγκεφαλική αιμορραγία.

Χρειαζόταν μια εγχείρηση, αλλά τα παλαιστινιακά νοσοκομεία στη Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ δεν ήταν εξοπλισμένα για να την εκτελέσουν. Δεν μπορούσε να αντέξει οικονομικά τη θεραπεία στο Ισραήλ. Τελικά, έλαβε μια επιστολή από την Παλαιστινιακή Αρχή – από τον ίδιο τον Γιάσερ Αραφάτ – που υποσχόταν να καλύψει το 90% των 50.000 σέκελ (τότε περίπου 6.000 λίρες) σε έξοδα, και τα μετέφερε στο νοσοκομείο Hadassah στην Ιερουσαλήμ.

 

Η χειρουργική επέμβαση ήταν επιτυχής, αλλά το άγχος που πιθανώς είχε προκαλέσει την αιμορραγία εντάθηκε. Μια Κυριακή του Μαΐου του 2004, όταν ο Χαντί ήταν 15 ετών, αυτός και οι φίλοι του πυροβολήθηκαν από την ισραηλινή συνοριακή αστυνομία. Αυτόπτες μάρτυρες δήλωσαν στην ισραηλινή ομάδα ανθρωπίνων δικαιωμάτων B'Tselem και στο πρακτορείο ειδήσεων AFP ότι τα αγόρια δεν είχαν λάβει μέρος σε εχθροπραξίες. Ο Χαντί είπε στη μητέρα του ότι είχαν μιλούσαν για τη δουλειά τους, πίνοντας κόκα κόλα, όταν οι στρατιώτες άρχισαν να πυροβολούν εναντίον τους. Μία από τις σφαίρες χτύπησε τον φίλο του Χαντί, ο οποίος καθόταν ακριβώς δίπλα του. Το αγόρι σκοτώθηκε αμέσως.

Μετά από αυτό, ο Χάντι αντιμετώπισε τους στρατιώτες με νέα αποφασιστικότητα. Η Ούντα έβλεπε αυτόν και τους φίλους του στο δρόμο, αναγνωρίζοντάς τον παρά το ασπρόμαυρο kaffiyeh που κάλυπτε το πρόσωπό του. Κράτησε αποστάσεις, όμως, μη θέλοντας οι στρατιώτες να δουν ότι ήταν η μητέρα του, ώστε να μάθουν πού ζούσε και στη συνέχεια να έρθουν στο σπίτι τους για να τον συλλάβουν τη νύχτα. Αλλά λιγότερο από ένα χρόνο μετά τον πυροβολισμό του φίλου του Χαντί, ισραηλινά τζιπ και τεθωρακισμένα οχήματα περικύκλωσαν το σπίτι της Ούντα στη 1.30 π.μ. Τα στρατεύματα πλησίασαν από όλες τις πλευρές και χτύπησαν δυνατά την πόρτα. Η Χούντα ήξερε γιατί είχαν έρθει.

Η Ούντα ήθελε να καθυστερήσει το αναπόφευκτο, να έχει μερικά δευτερόλεπτα ακόμα με το αγόρι της, οπότε αγνόησε το χτύπημα, ανοίγοντας την πόρτα μόνο όταν οι στρατιώτες άρχισαν να την κλωτσούν. Είχαν τα όπλα τους προτεταμένα πάνω της καθώς ρωτούσε ήσυχα τι ήθελαν, με δάκρυα να τρέχουν στο πρόσωπό της.

«Θέλουμε τον Χάντι», είπε ένας από τους στρατιώτες. Η Ούντα απαίτησε να μάθει την κατηγορία. «Ο γιος σου ξέρει», της είπαν.

«Είμαι η μητέρα του. Θέλω να μάθω», είπε. Την αγνόησαν.

Ο μικρότερος αδελφός του Χαντί, Ahmad, ο οποίος ήταν 13 ετών, ήρθε μαζί της καθώς οδηγούσε το δρόμο προς το δωμάτιο του Hadi. Ο Αχμάντ είπε στη μητέρα του να μην κλαίει. θα δυσκόλευε μόνο τον Χάντι. Η Ούντα προσπάθησε να συγκρατήσει τον φόβο της, γνωρίζοντας ότι οποιαδήποτε προσπάθεια να σταματήσουν τους στρατιώτες από το να πάρουν τον Χαντί θα μπορούσε να θέσει τη ζωή του σε κίνδυνο. Φαντάστηκε ότι τον σκότωσαν εκεί μπροστά της, λέγοντας ότι ήταν σε αυτοάμυνα.

Η Ούντα ήθελε να αγκαλιάσει τον γιο της, αλλά ήξερε ότι αν τον άγγιζε θα κατέρρεε. Ζήτησε από τους στρατιώτες να τον αφήσουν να πάρει ένα χειμωνιάτικο παλτό. Έκανε ακόμα κρύο. Πού θα μπορούσε να τον βρει, ήθελε να μάθει. Της είπαν να έρθει να τον δει το πρωί στον κοντινό οικισμό Ma'ale Adumim. Τους είδε να βάζουν χειροπέδες γύρω από τους καρπούς του, σπρώχνοντάς τον έξω από την πόρτα και μέσα από τον κήπο προς ένα από τα τζιπ. Ένιωθε σαν η καρδιά της να είχε φύγει μαζί του.

Για δύο εβδομάδες, η Ούντα οδηγούσε από το ένα κέντρο κράτησης στο άλλο αναζητώντας τον Χαντί, από το Ma'ale Adumim στη φυλακή Ofer στο ρωσικό συγκρότημα στην Ιερουσαλήμ στο μπλοκ εποικισμού Gush Etzion, χρησιμοποιώντας την άδεια εργασίας της UNWRA για να περάσει από σημεία ελέγχου και να εισέλθει σε οικισμούς απαγορευμένους για τους περισσότερους Παλαιστίνιους. Αλλά δεν είδε ποτέ τον Χάντι και δεν μπόρεσε να μάθει πού τον κρατούσαν. Δεν μπορούσε να φάει, δεν μπορούσε να κοιμηθεί, δεν μπορούσε να γελάσει, δεν μπορούσε να χαμογελάσει. Δεν μπορούσε να αφήσει τον εαυτό της να ετοιμάσει κανένα από τα πιάτα που άρεσαν στον Χαντί. Δεν ήθελε να φύγει από το σπίτι της ή να πάει οπουδήποτε θα μπορούσε να αναγκαστεί να συνεχίσει μια κανονική συζήτηση, σαν να μην ήταν σε βαθιά θλίψη, σαν να μην είχε φύγει ο Χάντι.

Η Ούντα προσέλαβε έναν Παλαιστίνιο δικηγόρο, ο οποίος χρέωσε 3.000 δολάρια, αλλά μου είπε ότι ο Ismail, ο σύζυγός της, αρνήθηκε να πληρώσει. Κατηγόρησε τον Χαντί και την Ούντα για τη σύλληψη. Γιατί ο Χάντι είχε βγει έξω πετώντας πέτρες και δεν ήταν στο σχολείο; Γιατί δεν τον είχε σταματήσει;

Αυτό ήταν περισσότερο από ό, τι μπορούσε να αντέξει η Ούντα.

Η Ούντα είχε συναντήσει τον Ismail στην Τύνιδα, λίγο μετά την ολοκλήρωση της ιατρικής σχολής στο Πανεπιστήμιο της Δαμασκού. Ο πατέρας της της είχε προτείνει να ενταχθεί στην Ερυθρά Ημισέληνο στην Τυνησία, όπου ο θείος της, ο οποίος ήταν ανώτερος αξιωματούχος της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO), θα μπορούσε να τη φροντίσει. Το αρχηγείο της PLO ήταν στην Τύνιδα εκείνη την εποχή, αφού η οργάνωση είχε αναγκαστεί να φύγει από το Λίβανο το 1982.

 

Ο Ισμαήλ είχε έρθει στην κλινική της με αμυγδαλίτιδα κατά τη διάρκεια επίσκεψης από τη Μόσχα, όπου ολοκλήρωνε το διδακτορικό του στις διεθνείς σχέσεις. Ήταν επίσης επικεφαλής της παλαιστινιακής φοιτητικής ένωσης εκεί, μια γρήγορη διαδρομή προς την εθνική πολιτική ηγεσία, και ήταν στην Τύνιδα για μια συνάντηση ακτιβιστών φοιτητικών ενώσεων από όλο τον κόσμο. Πέντε χρόνια μεγαλύτερος από την Ούντα, ο Ismail έμοιαζε λίγο με ήρωα σε ταινία δράσης, με μια χαίτη από δασύτριχα, αμμώδη καστανά μαλλιά και ένα παχύ μουστάκι.

Η Ούντα είχε τρεις προϋποθέσεις για κάθε πιθανό σύντροφο: έπρεπε να είναι μορφωμένος, μέλος της φατρίας Φατάχ της PLO – που για εκείνη σήμαινε ένα άτομο μετριοπαθές, όπως ο πατέρας της – και, σε αντίθεση με τους περισσότερους από τους άνδρες που γνώριζε, να μην πτοείται από μια επιτυχημένη, έξυπνη γυναίκα. Συγκεκριμένα, αυτό περιελάμβανε την υποστήριξη του σχεδίου της να επιστρέψει στην ιατρική σχολή για να πάρει ειδικότητα. Ο Ισμαήλ απαντούσε και στις τρεις. Αρραβωνιάστηκαν πέντε ημέρες μετά τη συνάντησή τους και στη συνέχεια ο Ισμαήλ επέστρεψε στη Μόσχα. Η Ούντα τον ακολούθησε τον επόμενο χρόνο, ζώντας στους κοιτώνες του πανεπιστημίου. Αγαπούσε τη Μόσχα και τον ρωσικό πολιτισμό και εντυπωσιάστηκε από το πόσο εγγράμματοι και μορφωμένοι ήταν οι άνθρωποι.

 

Αφού έμαθε ρωσικά, άρχισε να σπουδάζει παιδιατρική, αλλά σύντομα έμεινε έγκυος και αυτό την άλλαξε με τρόπους που δεν περίμενε. Δεν άντεχε άλλο να βλέπει και ν’ ακούει τα παιδιά που πονούσαν. Η Ούντα ήταν έτοιμη να αλλάξει ειδικότητα όταν ο Ισμαήλ έμαθε ότι ο Αραφάτ τον είχε διορίσει σε διπλωματική θέση στο Βουκουρέστι. Μίλησε με έναν από τους δασκάλους της για να μείνει μόνη της στη Μόσχα για να ολοκληρώσει την εκπαίδευσή της. Ο δάσκαλος συμβούλεψε να μην το κάνει: ο σύζυγος και η σύζυγος είναι σαν μια βελόνα και μια κλωστή, είπε – όπου πηγαίνει η βελόνα, πρέπει να ακολουθεί η κλωστή.

Στο Βουκουρέστι, η Ούντα έπρεπε να ξεκινήσει ξανά, μαθαίνοντας ρουμανικά και κάνοντας αίτηση σε μια νέα ιατρική σχολή. Το πήρε ως ευκαιρία να αλλάξει την ειδικότητά της στην ενδοκρινολογία. Απολάμβανε τη λογική και την κριτική συλλογιστική που συνεπαγόταν η πειθαρχία και, πιο πρακτικά, πίστευε ότι δεν θα υπήρχε επείγουσα εργασία, έτσι ώστε μετά τη γέννηση του παιδιού της να μην καλείται μακριά τη νύχτα.

Ονόμασαν την κόρη τους Hiba, "δώρο". Η γέννηση άσκησε πίεση στο γάμο. Η Hiba ήταν δύσκολη, έκλαιγε όλη την ώρα και η Ούντα είπε ότι έλαβε ελάχιστη υποστήριξη ή συμπάθεια από τον Ismail. Μόνη της φρόντιζε και περιποιούνταν τη Hiba, σπούδαζε ενδοκρινολογία, σέρβιρε φαγητό σε φτωχούς Παλαιστίνιους φοιτητές στη Ρουμανία και διοργάνωνε δείπνα για διπλωμάτες, επισκεπτόμενη Παλαιστίνιους και Ρουμάνους αξιωματούχους.

Λίγους μήνες μετά τη γέννηση της Hiba, η Ούντα έμεινε ξανά έγκυος. Μέχρι το τέλος του τρίτου τριμήνου της, είχε εξαντληθεί από ένα χρόνο καταπραϋντικού κλάματος της Hiba, οπότε επέλεξε ένα φιλόδοξο όνομα για το δεύτερο μωρό - Χαντί, "ήρεμο". Ταξίδεψε στη Συρία για να γεννήσει, όπου είχε την υποστήριξη της οικογένειάς της. Πίσω στο σπίτι, θυμάται, ο Ισμαήλ υποστήριξε ότι το άγχος ήταν δικό της δημιούργημα: ήταν αυτή που επέλεξε να μείνει στην ιατρική σχολή ενώ μεγάλωνε δύο μικρά παιδιά που είχαν μόλις ένα χρόνο διαφορά. Αν ήθελε να ακολουθήσει την ειδικότητά της, δεν είχε αντίρρηση. Αλλά δεν θα βοηθούσε με το μαγείρεμα, τη φροντίδα των παιδιών ή τη φιλοξενία. Ήταν ελεύθερη να μελετήσει όταν όλα αυτά γίνονταν.

Με κάποιο τρόπο τα κατάφερε, μαθαίνοντας ρουμανικά, ολοκληρώνοντας την εκπαίδευσή της, μεγαλώνοντας τα παιδιά της, διοργανώνοντας δείπνα και αποκτώντας ακόμη και ένα τρίτο παιδί, τον Ahmad, το 1991. Αν και εξαντλημένη και δυστυχισμένη στο γάμο της, φαινόταν τυχερή και ικανοποιημένη: μια επιτυχημένη γιατρός με διακεκριμένο σύζυγο και τρία μικρά παιδιά.

Αφού το Ισραήλ και η PLO υπέγραψαν τις συμφωνίες του Όσλο το 1993, χιλιάδες εξόριστα στελέχη της PLO μπόρεσαν να επιστρέψουν στις νέες αυτόνομες περιοχές. Αν και η Ούντα δεν ήταν επιλέξιμη να πάει μόνη της, καθώς δεν είχε εργαστεί για την PLO, θα μπορούσε να το κάνει με τον Ismail. Αλλά δεν ήθελε να φύγει από το Βουκουρέστι, μια κομψή πρωτεύουσα δίπλα στο ποτάμι με κτίρια Beaux-Arts, που ονομάστηκε το Παρίσι της ανατολής. Απολάμβανε τη ζωή ενός διπλωμάτη. Ωστόσο, η Ούντα επέμενε να φύγει. Ήξερε πώς λειτουργούσε το Ισραήλ, είπε: αν δεν πήγαιναν τώρα, δεν θα τους επιτρεπόταν να εισέλθουν στην Παλαιστίνη αργότερα. Ιδιωτικά, είχε έναν άλλο λόγο για να θέλει να πάει. Ονειρευόταν να γεννήσει ένα παιδί σε παλαιστινιακό έδαφος. Αυτή ήταν η ευκαιρία της να ξαναφυτέψει έναν σπόρο στη γη από την οποία είχε ξεριζωθεί η οικογένειά της μισό αιώνα νωρίτερα.

Έφθασαν τον Σεπτέμβριο του 1995. Ένα χρόνο αργότερα, το Ισραήλ σταμάτησε την είσοδο προσωπικού της PLO. Η Ούντα γέννησε το τέταρτο παιδί τους, ονομάζοντας το κορίτσι Lujain, που σημαίνει «ασημένιο» και προήλθε από τον εναρκτήριο στίχο ενός από τα αγαπημένα της τραγούδια από την Fairuz, την εμβληματική Λιβανέζα τραγουδίστρια. Ήταν το αποκορύφωμα αυτού που ονομάστηκε ειρηνευτική διαδικασία. Ο πρωθυπουργός Γιτζάκ Ράμπιν είχε μόλις συνάψει τη δεύτερη συμφωνία του Όσλο, γνωστή ως Όσλο ΙΙ, η οποία οριοθετούσε όλες τις νησίδες περιορισμένης παλαιστινιακής αυτονομίας στα κατεχόμενα εδάφη. Η Ούντα ένιωθε ότι δεν είχε νόημα.

Ο Ράμπιν τόνισε ότι δεν θα υπάρξει παλαιστινιακό κράτος, πρωτεύουσα στην Ιερουσαλήμ, περισσότεροι οικισμοί προσαρτημένοι στην Ιερουσαλήμ, περισσότεροι οικισμοί στη Δυτική Όχθη και ότι το Ισραήλ δεν θα αποσυρθεί ποτέ πίσω από τα σύνορα που είχε πριν από τον πόλεμο του 1967, παρόλο που αποτελούσαν το 78% της ιστορικής Παλαιστίνης. Κάπου μέσα στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα – ή το τμήμα της που το Ισραήλ δεν είχε εγκαταστήσει, προσαρτήσει ή παραμερίσει για μόνιμο στρατιωτικό έλεγχο – οι Παλαιστίνιοι θα λάμβαναν «λιγότερο από ένα κράτος», όπως το ονόμασε ο Rabin. Αλλά ακόμη και αυτά τα ψίχουλα ήταν πάρα πολλά για ορισμένους Ισραηλινούς: ο Ράμπιν δολοφονήθηκε από έναν ορθόδοξο εβραίο εθνικιστή λίγο περισσότερο από ένα μήνα αφότου η Ούντα και ο Ισμαήλ και τα παιδιά τους πέρασαν στη Δυτική Όχθη. Ακούγοντας τα νέα στο σπίτι του στη Γάζα, ο Αραφάτ έκλαψε.

Οι Παλαιστίνιοι που ήρθαν στα κατεχόμενα εδάφη σύμφωνα με τους όρους της συμφωνίας του Όσλο ήταν γνωστοί ως επαναπατριζόμενοι. Η Ούντα σκέφτηκε ότι η ετικέτα ήταν ανόητη. Ήταν πρόσφυγας στη Συρία, ομογενής όταν ζούσε για λίγο με τους γονείς της στον Κόλπο, μετανάστρια στη Ρουμανία και τώρα επαναπατρισμένη. Ήταν σε παλαιστινιακή γη, αλλά σε τι είχε επιστρέψει; Όχι σε κάτι που ήξερε η ίδια ή ο πατέρας ή ο θείος ή η γιαγιά της. Δεν επετράπη στον σύζυγο της Ούντα να επιστρέψει στο σπίτι της οικογένειάς του στο Jabal Mukaber, επειδή ήταν εντός της προσαρτημένης Ιερουσαλήμ. Αυτός και η Huda μετακόμισαν σε τμήμα του γειτονικού Sawahre, λίγο έξω από τα όρια του δήμου. Το Sawahre και το Jabal Mukaber ήταν κάποτε ένα ενιαίο χωριό, αλλά, μετά το Όσλο, οι Παλαιστίνιοι από το ανατολικό Sawahre χρειάζονταν άδειες για να επισκεφθούν τους συγγενείς τους στο Jabal Mukaber, ακόμη και να θάψουν τους νεκρούς τους στο νεκροταφείο. Αργότερα ο διαχωριστικός τοίχος διέτρεχε τη μέση του Sawahre.

Η Ούντα ένιωθε εκτός τόπου εκεί. Οι χωρικοί της φαίνονταν σκληροτράχηλοι, σαν να βγήκαν από άλλη εποχή. Η διάλεκτός τους ήταν δύσκολο για εκείνη να καταλάβει και ντρεπόταν να μην κατανοήσει τη βασική ομιλία των συμπατριωτών της Παλαιστινίων. Οι γείτονές της την χτύπησαν επίσης σκληρά. Ήταν άνθρωποι των βουνών, που δεν έμοιαζαν καθόλου με τους κοσμοπολίτες κατοίκους των πόλεων που είχε ακούσει από τη γιαγιά της, η οποία είχε αναγκαστεί να εγκαταλείψει την παραλιακή πόλη της Χάιφα το 1948. Ακόμη και η ίδια η Χάιφα, όταν τελικά μπόρεσε να την επισκεφθεί, δεν είχε καμία ομοιότητα με τις περιγραφές της γιαγιάς της.

Ως επιστρέφουσα, η Ούντα ένιωθε μια αυξανόμενη απόσταση από την κοινωνία γύρω της. Οι επαναπατριζόμενοι που είχαν έρθει με τον Αραφάτ κατέλαβαν τις ανώτερες θέσεις στη νέα αρχή, τη sulta, εις βάρος των ντόπιων Παλαιστινίων που είχαν ηγηθεί της πρώτης ιντιφάντα. Μόνο χάρη στη θυσία του τοπικού πληθυσμού, των «μυημένων», οι ξένοι μπόρεσαν να επιστρέψουν. Αλλά οι ζωές των μυημένων χειροτέρεψαν μόνο μετά το Όσλο. Εκτός από τους μεγαλύτερους περιορισμούς στις μετακινήσεις, η απασχόληση έπεσε κατακόρυφα καθώς το Ισραήλ αντικατέστησε τους Παλαιστίνιους εργάτες με ξένους εργάτες, που στρατολογήθηκαν κυρίως από την Ασία. Ένα χρόνο μετά την άφιξη της Ούντα, σχεδόν ένας στους τρεις Παλαιστίνιους ήταν άνεργος. Σχεδόν κάθε επαναπατριζόμενος, αντίθετα, είχε δουλειά στο επεκτεινόμενο πελατειακό δίκτυο του Αραφάτ.

Οι απλοί άνθρωποι άρχισαν να δυσανασχετούν με τους επαναπατριζόμενους, θεωρώντας τους υπεύθυνους για τους περιορισμούς του Όσλο, τη συνεργασία των παλαιστινιακών υπηρεσιών ασφαλείας με το Ισραήλ και τη διαφθορά της σούλτας. Οι κοντά στον Αραφάτ τσέπωσαν δεκάδες εκατομμύρια δολάρια δημόσιου χρήματος, μεγάλο μέρος του οποίου διοχετεύτηκε μέσω τραπεζικού λογαριασμού στο Τελ Αβίβ, και μερικοί επωφελήθηκαν ακόμη και από την κατασκευή οικισμών. Ο Αραφάτ προσπάθησε να ξεκαθαρίσει το θέμα. Κάποτε είπε στο γραφείο του ότι μόλις είχε λάβει ένα τηλεφώνημα από τη σύζυγό του που ανέφερε έναν κλέφτη στο σπίτι. Τη διαβεβαίωσε ότι ήταν αδύνατο γιατί όλοι οι κλέφτες κάθονταν εκεί μαζί του.

Πέρα από τα αστεία, ο Αραφάτ ήξερε ότι απειλούνταν από τη γενικευμένη δυστυχία με το Όσλο – και με το αυταρχικό καθεστώς που είχε δημιουργήσει. Όταν 20 εξέχουσες προσωπικότητες υπέγραψαν μια αναφορά κατά της «διαφθοράς, της εξαπάτησης και του δεσποτισμού» της sulta, περισσότεροι από τους μισούς από αυτούς κρατήθηκαν, ανακρίθηκαν ή τέθηκαν σε κατ' οίκον περιορισμό. Άλλοι ξυλοκοπήθηκαν ή πυροβολήθηκαν στα πόδια.

Η Ούντα προβληματίστηκε περισσότερο από τη συνεργασία ασφαλείας της sulta με το Ισραήλ. Ο Ισμαήλ εργάστηκε στο υπουργείο Εσωτερικών, το οποίο, βασιζόμενο σε ένα ευρύ δίκτυο πληροφοριοδοτών, επέβλεπε την παρακολούθηση και τη σύλληψη των Παλαιστινίων που συνέχισαν να αντιστέκονται στην ισραηλινή κατοχή. Η Ούντα τρομοκρατήθηκε από το πόσοι Παλαιστίνιοι πρόδιδαν ο ένας τον άλλον. Ακόμη και μεταξύ του προσωπικού της στην κλινική της UNRWA, υπήρχαν πληροφοριοδότες που ανέφεραν τους συναδέλφους τους, γεγονός που οδήγησε σε επισκέψεις και ανάκριση από τις ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες. Ωστόσο, η Ούντα αρνήθηκε να αλλάξει τη συμπεριφορά της ή να λογοκρίνει τον εαυτό της, παραμένοντας προκλητικά πολιτική στη δουλειά. Για εκείνη, η δουλειά στην UNRWA δεν ήταν ποτέ μόνο ανθρωπιστική. Ήταν πάντα εθνικιστική, επίσης. Η θεραπεία των προσφύγων σήμαινε ότι έκανε κάτι για τον λαό της.

Η σύλληψη του Χαντί έφερε το γάμο σε οριακό σημείο. Αν ο Ισμαήλ αρνιόταν να πληρώσει για δικηγόρο, η Ούντα ένιωθε ότι δεν ήταν πλέον πρόθυμος να ενεργήσει ως πατέρας και δεν τον ήθελε πλέον στη ζωή της. Παραθέτοντας ένα απόσπασμα από το Κοράνι στο οποίο η Khader, μία υπηρέτης του Θεού, χωρίζει με τον Μωυσή, ζήτησε διαζύγιο. Αν αρνηθείς να το παραχωρήσεις, είπε, θα πω σε όλους ότι δεν είσαι πατριώτης και δεν θα υποστηρίξεις τον γιο σου. Η Ούντα είδε ότι τον είχε τρομάξει και ο Ισμαήλ συμφώνησε να της δώσει το διαζύγιο.

Μετά από δύο εβδομάδες, ο δικηγόρος τηλεφώνησε για να πει ότι ο Χαντί κρατείται σε κέντρο κράτησης στο Gush Etzion, νότια της Βηθλεέμ, και σύντομα θα έχει ακρόαση στο στρατοδικείο στη φυλακή Ofer, μεταξύ Ιερουσαλήμ και Ραμάλας. Ήταν τυχερή που άκουσε νέα τόσο νωρίς, της είπαν. Άλλοι γονείς περίμεναν τρεις, τέσσερις και πέντε μήνες πριν τα παιδιά τους οδηγηθούν σε δίκη και μπορέσουν να τα δουν.

Η Ούντα έλαβε οδηγίες να έρθει νωρίς για ενδελεχή έλεγχο ασφαλείας. Αφού περίμενε αρκετές ώρες, μπήκε σε μια στριμωγμένη αίθουσα δικαστηρίου. Μόνο ο στρατιωτικός δικαστής, ο εισαγγελέας, ο Χαντί, ο δικηγόρος του, ένας μεταφραστής και μερικοί στρατιώτες και αξιωματικοί ασφαλείας ήταν παρόντες. Οι πιθανότητες να απελευθερωθεί ο Χάντι ήταν ανύπαρκτες. Το ποσοστό καταδίκης του στρατοδικείου ήταν 99,7%. Για τα παιδιά που κατηγορούνται ότι πετούσαν πέτρες, το ποσοστό ήταν ακόμη υψηλότερο: από τα 835 παιδιά που κατηγορήθηκαν στα έξι χρόνια μετά τη σύλληψη του Χάντι, 834 καταδικάστηκαν, σχεδόν όλα από τα οποία εξέτισαν χρόνο στη φυλακή. Εκατοντάδες από αυτούς ήταν μεταξύ 12 και 15 ετών.

 

Λίγο πριν ξεκινήσει η ακροαματική διαδικασία, η Ούντα έμαθε ότι ο Χάντι είχε ομολογήσει ότι πετούσε πέτρες και έγραφε αντικατοχικά γκράφιτι. Της είπαν ότι απαγορευόταν να μιλήσει στον Χάντι ή να προσπαθήσει να τον αγγίξει – ο δικαστής θα την πέταγε έξω αν προσπαθούσε. Όταν ο Χάντι οδηγήθηκε στην αίθουσα του δικαστηρίου, ήταν αλυσοδεμένος στο πόδι με έναν άλλο κρατούμενο. Η Ούντα κατάφερε να παραμείνει σιωπηλή, αλλά λαχάνιασε καθώς είδε ένα μεγάλο σημάδι εγκαύματος στο πρόσωπό του. Κλαίγοντας τώρα, η Ούντα σηκώθηκε και μέσω του μεταφραστή απαίτησε να σταματήσει η διαδικασία. Ήταν γιατρός, είπε, και μπορούσε να δει ότι ο γιος της είχε βασανιστεί.

Ο ισραηλινός στρατιωτικός δικαστής της γάβγισε για να ησυχάσει και να καθίσει πίσω. Η Ούντα αρνήθηκε, επιμένοντας ότι ο Χάντι έπρεπε να σηκώσει το πουκάμισό του και να κατεβάσει το παντελόνι του, ώστε το δικαστήριο να δει ότι η ομολογία του είχε αποσπάσει με βασανιστήρια. Ο δικαστής το επέτρεψε. Το σώμα του Χάντι ήταν καλυμμένο με μώλωπες, σαν να είχε χτυπηθεί με γκλομπ. Η Ούντα φώναξε ότι οι στρατιώτες που τον βασάνισαν έπρεπε να δικαστούν. Καθώς ο δικαστής διέκοψε την ακροαματική διαδικασία, η Ούντα έσπευσε στο γιο της, αγνοώντας τις φωνές των φρουρών, και έδωσε στον Χάντι την αγκαλιά που είχε καταστείλει τη νύχτα της σύλληψής του. Φανταζόταν ότι θα μπορούσε να τον ζεστάνει με την αγκαλιά της, πριν από την παραμονή του στο κρύο κελί της φυλακής. Ο δικαστής είπε: αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άγγιζε τον γιο της μέχρι να αφεθεί ελεύθερος.

Ο δικηγόρος του Χάντι, ο οποίος ενθάρρυνε την οικογένεια να λάβει οποιαδήποτε συμφωνία προσφερόταν, υπέβαλε πρόταση για 19 μήνες φυλάκισης, με μείωση σε 16 μήνες έναντι αμοιβής 3.000 σέκελ και στη συνέχεια περίπου 360 λιρών. Η ποινή ήταν ελαφρύτερη από εκείνη που έλαβαν μερικοί από τους φίλους και τους συμμαθητές του Χάντι. Περίπου 20 από αυτούς, ηλικίας από 12 έως 16 ετών, είχαν συλληφθεί ταυτόχρονα. Ορισμένοι από τους μαθητές είχαν μπλε ταυτότητες, σε αντίθεση με τον Χάντι. Αυτό τους επέτρεψε την ελευθερία κινήσεων στην Ιερουσαλήμ και σε όλο το Ισραήλ, και οι ποινές τους ήταν περίπου διπλάσιες από τις άλλες. Υπήρχε ένας όρος που συνδεόταν με τη συμφωνία του Χάντι: η Ούντα έπρεπε να αποσύρει κάθε αξίωση εναντίον των στρατιωτών που τον είχαν βασανίσει. Σε κάθε περίπτωση, είπε ο δικηγόρος, δεν υπήρχε καμία πιθανότητα να διωχθούν οι στρατιώτες. Κανείς δεν θα καταθέσει εναντίον τους. Ο Χάντι πήρε τη συμφωνία.

Μεταφέρθηκε σε μια απομακρυσμένη φυλακή σκηνών στην έρημο Naqab, όπου η Ούντα τον επισκεπτόταν όσο πιο συχνά μπορούσε. Ό,τι έφερνε για τον Χάντι, το έφερνε και για τους άλλους κρατούμενους. Ήταν έφηβοι, πολλοί από αυτούς αρκετά φτωχοί. Με τον μισθό της στο UNRWA, είχε την οικονομική δυνατότητα να τους δώσει δώρα που οι γονείς τους δεν μπορούσαν. Έφερε βιβλία, ελπίζοντας ότι θα βοηθούσαν να διατηρηθεί το ηθικό των αγοριών. Οι φίλοι του Χάντι της έλεγαν τα ονόματα των κοριτσιών που αγαπούσαν και επέστρεψε με κόκκους ρυζιού που είχαν χαραχτεί με τα αρχικά των κοριτσιών. Σε μια γιορτή, έφτασε με μια ταπετσαρία ενός γαλάζιου ουρανού και αστέρια για την οροφή της σκηνής τους.

Η Ούντα περνούσε σχεδόν 24 ώρες ταξιδεύοντας για κάθε επίσκεψη 40 λεπτών. Οι συγγενείς κάθονταν στη μία πλευρά ενός γυάλινου διαχωριστικού, οι κρατούμενοι στην άλλη. Σε ορισμένους κρατούμενους δεν επιτρεπόταν η επίσκεψη από τις συζύγους ή τους γονείς τους ή τα παιδιά τους άνω των 15 ετών και σε άλλους απαγορεύονταν εντελώς οι επισκέψεις. Οι κρατούμενοι και οι συγγενείς τους μιλούσαν μεταξύ τους μέσα από μια μικρή τρύπα στο γυαλί, οι φωνές μόλις που ακούγονταν από την άλλη πλευρά. Μόνο τα μικρά παιδιά είχαν τη δυνατότητα να κάνουν σωματική επαφή. Η Ούντα παρακολουθούσε τις μητέρες να πιέζουν τα απρόθυμα αγόρια και κορίτσια να αγκαλιάσουν τους πατέρες που είχαν γίνει ξένοι. Τα παιδιά έκλαιγαν και οι πατεράδες έκλαιγαν επίσης.

Ο ενάμισης χρόνος φυλάκισης του Χάντι ήταν το δυσκολότερο χρονικό διάστημα στη ζωή του Ούντα. Άνοιξε τα μάτια της σε ένα κρυμμένο σύμπαν πόνου που άγγιξε σχεδόν κάθε παλαιστινιακό σπίτι. Λίγο περισσότερο από ένα χρόνο μετά την απελευθέρωση του Χάντι, μια έκθεση του ΟΗΕ διαπίστωσε ότι 700.000 Παλαιστίνιοι είχαν συλληφθεί από την έναρξη της κατοχής, που ισοδυναμεί με περίπου το 40% όλων των ανδρών και αγοριών στα εδάφη. Η ζημιά δεν ήταν μόνο για τις πληγείσες οικογένειες, καθεμία από τις οποίες θρηνεί χαμένα χρόνια και χαμένη παιδική ηλικία. Ήταν για ολόκληρη την κοινωνία, για κάθε μητέρα, πατέρα και παππού, όλοι τους ήξεραν ή θα μάθαιναν ότι ήταν αδύναμοι να προστατεύσουν τα παιδιά τους.

Αυτό είναι ένα επεξεργασμένο απόσπασμα από το A Day in the Life of Abed Salama: A Palestine Story, που δημοσιεύθηκε από τον Allen Lane στις 3 Οκτωβρίου και διατίθεται στο guardianbookshop.com

 

 

 

ΟΔΗΓΟΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ: Τι θα πρέπει να κάνουμε σε περίπτωση τρομοκρατικής επίθεσης.

 Γενικά οι πιθανότητες να βρεθεί κάποιος εν μέσω τρομοκρατικής επίθεσης είναι ελάχιστες. Ειδικότερα στη χώρα μας που μέχρι στιγμής δεν αποτελεί στόχο για τη Διεθνή τρομοκρατία. Αυτό βέβαια με δεδομένο ότι συμβαίνει σήμερα κάθε ενδεχόμενο, καλό θα ήταν να είμαστε προετοιμασμένοι.

Αυτός είναι ένας μικρός οδηγός επιβίωσης και συμπεριφοράς απέναντι σε τρομοκρατικές απειλές ή και επιθέσεις.

1.       Να είμαστε προετοιμασμένοι

Τα πρώτα λεπτά μιας τρομοκρατικής επίθεσης, είναι καθοριστικά για την επιβίωσή μας. Συνήθως ψυχολογικά δεν είμαστε έτοιμοι να δεχθούμε αυτό που συμβαίνει.

Πολλοί επιζώντες από το Μπαλακλάν στο Παρίσι, είπαν μετά, ότι στην αρχή νόμισαν ότι οι πυροβολισμοί ήταν πυροτεχνήματα ή κάποιο εφέ. Είναι απόλυτα φυσιολογικό για κάποιον που σε καμία περίπτωση δεν περιμένει να συμβεί κάτι τέτοιο.

Συνήθως επισκεπτόμαστε ρεστοράν ή καφέ, θέατρα και κινηματογράφους αδιαφορώντας για το που βρίσκονται οι έξοδοι κινδύνου. Η γνώση των διόδων διαφυγής μπορεί να σώσει τη ζωή μας.

Όλα έχουν να κάνουν με τη ψυχολογική μας προετοιμασία. Θα πρέπει επιτέλους να πιέσουμε τους εαυτούς μας να δεχθούν, ότι το αδιανόητο μπορεί να συμβεί. Η γρήγορη αντίληψη μπορεί να μας σώσει τη ζωή.

2.       Να αντιδράμε γρήγορα

Η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων είναι συνήθως σε απόλυτη σύγχυση κατά τη διάρκεια μιας τρομοκρατικής επίθεσης, με αποτέλεσμα να μην αντιδρά.

Η αποφασιστική αντίδραση μπορεί να σώσει τη ζωή μας.

Είναι επίσης ανθρώπινο, να περιμένουμε πολλές φορές τους άλλους να αντιδράσουν πρώτοι. Σε ένα κλασσικό πείραμα, ψυχολόγοι έβαλαν ανθρώπους σε ένα δωμάτιο και το γέμισαν καπνό για να παρακολουθήσουν την αντίδραση. Τα άτομα που ήταν μόνα τους αντέδρασαν ταχύτερα από άτομα που συμμετείχαν στο πείραμα ως ομάδα.

Δεν χρειάζεται να περιμένουμε τους άλλους να αντιδράσουν. Η γρήγορη αντίδραση μπορεί να μας σώσει τη ζωή.

3.       Μετατρέψτε τον εαυτό σας σε μικρότερο στόχο.

Το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να κάνουμε είναι να απομακρυνθούμε από το πλήθος μετατρέποντας τον εαυτό μας σε μικρότερο στόχο. Αυτό μπορεί να σημαίνει ίσως ότι θα πέσουμε κάτω ή θα τρέξουμε άμεσα να καλυφθούμε. Η κάλυψη πίσω από ένα τοίχο είναι μια από τις καλύτερες περιπτώσεις.

Όταν η επίθεση βρίσκεται σε εξέλιξη, μια και μόνο σφαίρα, μπορεί να προκαλέσει τραυματισμό ή και θάνατο αρκετών ατόμων μέσα σε ένα πλήθος. Βγαίνοντας έξω απ αυτό το πεδίο είμαστε ασφαλέστεροι. Το επιχειρούμε αν υπάρχει ασφαλής οδός διαφυγής.

Γενικά η πλειοψηφία των κυβερνήσεων των χωρών που κινδυνεύουν άμεσα από τρομοκρατία, συμβουλεύουν τους πολίτες τους να εφαρμόζουν το τρίπτυχο: «ΤΡΕΧΑ, ΚΡΥΨΟΥ, ΠΕΣΤΟ».

ΠΑΡΕΜΕΙΝΕ ΑΣΦΑΛΗΣ

ΤΡΕΧΑ – ΚΡΥΨΟΥ - ΠΕΣΤΟ

Α. ΤΡΕΧΑ

·       Φύγε αν μπορείς

·       Διάλεξε τις ασφαλέστερες επιλογές

·       Υπάρχει ασφαλής οδός διαφυγής; Τρέχα, αν όχι κρύψου

·       Μπορείς να φύγεις χωρίς να εκθέσεις τον εαυτό σου σε μεγαλύτερο κίνδυνο;

·       Επέμενε να σε ακολουθήσουν κι άλλοι

·       Άφησε πίσω σου ότι κουβαλάς

Β. ΚΡΥΨΟΥ

·       Αν δεν μπορείς να τρέξεις ΚΡΥΨΟΥ

·       Βρες κάλυψη από τους πυροβολισμούς

·       Αν μπορείς να δεις αυτόν/ αυτούς που επιτίθενται, πιθανά σε βλέπουν και αυτοί.

·       Το να βγεις από το οπτικό τους πεδίο, δε σημαίνει ότι είσαι ασφαλής. Οι σφαίρες διαπερνούν, γυαλί, τούβλο, ξύλο και μέταλλο.

·       Βρες όσο το δυνατόν καλύτερη κάλυψη – τοίχο από μπετόν κλπ

·       Πρόσεχε τις εξόδους – εισόδους

·       Προσπάθησε να μην παγιδευτείς σε αδιέξοδο

·       Παρέμεινε ήσυχος και κλείσε τον ήχο του κινητού σου

·       Σε κλειστό χώρο – δωμάτιο, οχυρώσου

·       Μείνε μακριά από την πόρτα

Γ. ΠΕΣΤΟ

ΤΗΛΕΦΩΝΗΣΕ ΣΤΟ 100 

- Τι θα πρέπει να πεις; Αν δεν μπορείς να μιλήσεις, ή να κάνεις θόρυβο, τότε άκου τις οδηγίες που θα σου δοθούν από το τηλεφωνικό κέντρο.

·       Θέση – Που βρίσκονται οι ύποπτοι;

·       Κατεύθυνση – Πότε είδες για τελευταία φορά τους υπόπτους;

·       Περιγραφές – Περιέγραψε τους επιτιθέμενους, αριθμός, χαρακτηριστικά, ρούχα, οπλισμός κλπ.

·       Άλλες πληροφορίες – Απώλειες, τύπος τραυμάτων, πληροφορίες για το κτίριο, είσοδοι, έξοδοι, όμηροι κλπ

·       Απέτρεψε την είσοδο άλλων ανθρώπων στο κτίριο αν είναι ασφαλές και μπορείς

ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΣΕ ΕΝΟΠΛΟΥΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥΣ

·       Ακολούθησε τις οδηγίες

·       Παρέμεινε ψύχραιμος

·       Μπορείς να μετακινηθείς σε ασφαλέστερη περιοχή;

·       Απέφυγε σπασμωδικές κινήσεις που μπορούν να εκληφθούν ως απειλή

·       Κράτα τα χέρια σου ορατά για τους αστυνομικούς

ΟΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΙ ΜΠΟΡΕΙ:

·       Να σε σημαδέψουν με όπλο

·       Να σε απειλήσουν

·       Να σε ρωτήσουν

·       Να μην έχουν τη δυνατότητα να σε προστατέψουν από τον επιτιθέμενο

·       Οι αστυνομικοί θα σε απομακρύνουν όταν θα είναι ασφαλές να το πράξουν.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙΣ ΖΩΝΤΑΝΟΣ

ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΥΠΟΠΤΟΥ – ΕΓΚΑΤΕΛΕΙΜΕΝΟΥ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ

·       Μην το αγγίζεις

·       Προσπάθησε να αναγνωρίσεις τον ιδιοκτήτη του γύρω σου

·       Αν το θεωρείς ύποπτο μην ντραπείς ή μην σκεφθείς οτιδήποτε άλλο ανέφερέ το.

·       Ανέφερε το στον πλησιέστερο αστυνομικό ή καλώντας το 100.

·       Μην χρησιμοποιείς το κινητό σου σε κοντινή απόσταση από το αντικείμενο.

·       Απομακρύνσου σε ασφαλή απόσταση – Ακόμη και για ένα μικρό αντικείμενο, όπως ένας χαρτοφύλακας, θα πρέπει να μετακινηθείς σε απόσταση μεγαλύτερη των 100 μέτρων από το κέντρο του.

ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ: ΑΝ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΟΤΙ ΚΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΠΤΟ, ΠΕΣΤΟ ΣΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ

 ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΡΟ

·       Ακολούθησε τις οδηγίες που θα σου δώσουν οι αστυνομικοί και οι αρχές ασφαλείας

·       Για κάθε ενδεχόμενο, απέφυγε να χρησιμοποιήσεις τα μέσα μαζικής μεταφοράς

·       Το κλειδί είναι να ακολουθήσεις τις οδηγίες που θα σου δώσουν οι αστυνομικοί. Αυτοί έχουν πάντα καλύτερη γνώση της κατάστασης.

Τέλος ΒΟΗΘΗΣΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ